Niks meer missen?
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief
Kiran Grewal op de faculteit voor sociale wetenschappen
Foto: Lisa Boshuizen
wetenschap

Later als ik groter ben | ‘Ik dacht echt: ik ga alle mensen die leed ervaren in de wereld redden’

Lisa Boshuizen Lisa Boshuizen,
8 uur geleden

Kiran Grewal (48) droomde van rechtvaardigheid voor iedereen en wilde als kind een indrukwekkende advocaat worden. De zakelijke- en mensenrechtenadvocatuur stelden haar teleur. Nu is zij hoogleraar politieke sociologie aan de UvA, maar in een kleine gemeenschap in Sri Lanka voelt ze zich pas écht betekenisvol.

Wat was jouw kinderdroom?

‘Mijn lievelingsserie op televisie was Beauty and the Beast. Die serie vertelt het verhaal van een officier van justitie die samenwerkt met een “beest” uit het riool om gerechtigheid te brengen voor de inwoners van New York. Dus ik wilde advocaat worden; het leek zo glamoureus.’


‘Ik weet nog dat ik dat aan mijn leerkracht vertelde, ik was toen acht of negen. “Je hebt the gift of the gabgoed en overtuigend kunnen vertellen, dus ik kan mij voorstellen dat je dat goed zou doen,” zei ze.’

Over deze serie

In Later als ik groter ben gaat Folia in gesprek met UvA-wetenschappers uit alle hoeken en gaten over hun loopbaan, bijzondere momenten in hun carrière en wat zij vroeger wilden worden. Is hun kinderdroom in vervulling gegaan, of is het maar beter dat ze toch iets anders zijn gaan doen?

Je bent rechten gaan studeren. Is die droom toen uitgekomen?

‘Mijn carrière begon als advocaat. Maar nadat ik afstudeerde, kwam ik terecht in een van de grote, prestigieuze advocatenkantoren in Sydney. Voor veel mensen was dat een droom die uitkwam. Ik wilde iets doen met sociale rechtvaardigheid en voelde me vervreemd in de zakelijke wereld waarin het alleen maar ging om meer geld verdienen en het beschermen van de rijken.’


Wat is er toen veranderd?

‘Ik heb niet alleen rechten gestudeerd, maar ook Frans en international studies. Het recht vond ik leuk, maar het kon soms heel repetitief werk zijn en ik miste een uitwisseling van ideeën. Mijn oude Frans docent zei toen: “Waarom promoveer je niet?”’


‘Elke keer als ik een stuk schreef voor mijn PhD, wat binnen het gebied van culturele studies viel, zeiden mensen: “Oh, jij bent die advocaat. Jij staat niet open voor ideeën of discussie.” Ik worstelde met de identiteit die ik zou moeten hebben, want ik had een passie voor het recht én culturele studies.’


‘In het tweede jaar van mijn PhD ging ik naar Frankrijk. Toen brak ik echt met het zakelijke recht. Maar toen ik eenmaal daar was, kwam een stageplek bij Amnesty Londen op mijn pad, op de juridische afdeling. Nou, dat is een droom, dacht ik. Dat was mijn kans op de carrière in internationale mensenrechten die ik altijd al wilde.’

‘In Sierra Leone bestond er een onoverbrugbare kloof tussen de juridische discussies die werden gevoerd en wat mensen daadwerkelijk nodig hadden’
‘Het is geweldig dat je als academicus altijd nieuwsgierig mag blijven’
Foto: Lisa Boshuizen
‘Het is geweldig dat je als academicus altijd nieuwsgierig mag blijven’

Was dat in de praktijk ook zo: wederom een droom die uitkwam?

‘Het was absoluut geweldig. Maar het was een tijdelijk contract en om hiermee verder te gaan, moest ik meer praktijkervaring opdoen. Ik was naïef en misschien een beetje arrogant. Ik dacht echt: ik ga alle mensen die leed ervaren in de wereld, redden. Dus ik nam een baan aan in Sierra Leone. Ik wist niks van het land, alleen dat ze er dwergnijlpaarden hadden – mijn lievelingsdieren.’


‘Daar vielen de illusies die ik had over wat ik met het recht kon bereiken uit elkaar. Ik had het gevoel dat er een onoverbrugbare kloof bestond tussen de juridische discussies die werden gevoerd en wat mensen daadwerkelijk nodig hadden. Ik keerde terug naar Sydney en pakte daar mijn PhD maar weer op. Zo ben ik de academische wereld ingerold.’


Je wilde de wereld verbeteren. Heb je dat kunnen waarmaken?

‘In Sri Lanka heb ik het gevoel dat ik echt iets kan betekenen. Ik kwam er terecht toen ik onderzoek ging doen naar hoe we de sociale wetenschappen kunnen inzetten om te begrijpen welke factoren de omstandigheden creëren die marteling mogelijk maken. Ik heb er gewoond, onderzoek naar gedaan en keer nog ieder jaar terug. In het oosten van Sri Lanka staat in een gemeenschap een kleine school dat een paar vrienden en ik heel graag willen omvormen tot een soort open onderwijsruimte, waar iedereen die dat wil toegang krijgt tot het soort onderwijs dat ook op elite-universiteiten wordt aangeboden. Daar heb ik het gevoel dat ik misschien niet alle problemen in de hele wereld op kon lossen, maar wel iets kan doen binnen dat kleine kader en kijken of ik daar de kansen van jonge mensen kon verbeteren.’

 

‘Ik wilde niet mijn hele leven spenderen aan het bekritiseren van de mensenrechtenadvocatuur. Dat deed ik toen ik een vak erover ging doceren. Mijn studenten waren nog erg enthousiast over het vak maar ik kwam aan met verhalen over hoe ik mijn illusies had verloren.’

Over Kiran Grewal

Kiran Grewal (1978) is geboren in Abu Dhabi. In haar kinderjaren woonde ze in Engeland, maar op haar veertiende vertrok ze met haar familie naar Sydney. Na haar studie rechten ging ze werken bij een groot kantoor in diezelfde stad. De academische wereld wekte echter ook al snel weer haar interesse en dus promoveerde ze. Niet in de rechten maar in culturele studies. Na een carrière in de mensenrechten richt ze zich met haar activisme nu op kleinere gemeenschappen. Afgelopen januari begon ze als hoogleraar politieke sociologie aan de UvA en woont ze, samen met haar dochter van elf, in Diemen.

Hoe ben je op de UvA beland?

‘Nadat ik een boek had uitgebracht, werd ik gevraagd om les te geven bij Goldsmiths, een artistieke universiteit in Londen. Ik weet nog dat ik in mijn woonkamer aan het dansen was toen ik het hoorde. Dit was weer een droom die werkelijkheid werd. Maar: pas op met wat je wenst. Voor het grootste deel was het ook geweldig, maar er was ook veel onzekerheid en stress. De universiteit had altijd financiële problemen en kreeg te maken met politieke uitdagingen. Veel mensen verloren hun baan omdat ze zich activistisch uitspraken.’


‘Toen kwam ik deze baan als hoogleraar politieke sociologie aan de UvA tegen. Het klonk als een interessante kans, zeker omdat er weinig van dit soort posities beschikbaar zijn. Soms loop ik nog door Amsterdam en denk ik: woon ik hier écht? Op de een of andere manier ben ik goed terechtgekomen en nu hier beland. Wat ik geweldig vind aan mijn werk als academicus is dat er altijd iets nieuws te leren valt. Je mag nieuwsgierig blijven.’


Wat zijn nu nog jouw dromen voor de toekomst?

‘Nu ik ouder ben, zijn mijn dromen realistischer. Dus in plaats van secretaris-generaal van de VN te zijn en van daaruit de wereld te redden, organiseer ik nu elk jaar een klein zomercursusprogramma in Sri Lanka voor mensen die geïnteresseerd zijn in sociale rechtvaardigheid en maatschappelijke verandering. Mijn droom is om mijn dagen te slijten in mijn favoriete stadje in het oosten van Sri Lanka. Dat is mijn pensioenplan.’

 

 

website loading