UvA’er en turnster Elze Geurts wint Paulien van Deutekomprijs
Sport draait vaak om dat ene doel, maar afgelopen jaar leerde UvA’er en turnster Elze Geurts (30) op twee paarden wedden. Deze week won Geurts op het Amsterdamse sportgala de Paulien van Deutekom-prijs voor persoonlijke groei. ‘Om mijn turncarrière veilig te stellen moest ik kiezen voor mijn carrière als arts.’
Kwam de prijs als een verrassing?
‘Nou, ik had in eerste instantie tegen mijn coach gezegd dat ik niet naar het sportgala ging, omdat ik druk ben met mijn werk als arts. Toen hij begon tegen te sputteren, en toen mijn vriend later bovengemiddeld veel interesse had in wat ik aan ging trekken, begon ik wel een vermoeden te krijgen…’
En hoe was het om de prijs te ontvangen?
‘Superleuk. Het is een hele eervolle prijs, misschien nog wel mooier dan een Fanny (zie kader) vanwege het persoonlijke verhaal van Pauline van Deutekom (de schaatser die op 37-jarige leeftijd overleed aan longkanker red.). Van Deutekom was een groot sportvrouw, die zich daarnaast ook inzette om andere mensen te helpen.’
Hoe voelt het om als sporter een prijs te winnen voor persoonlijke groei?
‘Goed, ik denk dat hoe beter je je zelf ontwikkelt als mens, hoe beter je presteert als topsporter. Het leert je namelijk omgaan met tegenslagen.’
‘Elze Geurts is het toonbeeld van doorzettingsvermogen op allerlei vlakken. Ondanks zware tegenslagen – waaronder twee achillespeesrupturen, een voorste kruisbandblessure en een hamstringblessure – blijft ze op het hoogste niveau presteren. Binnen turnvereniging TURNZ is zij niet alleen gymnaste, maar ook mentor en inspirator. Haar drijfveer om op dertigjarige leeftijd te blijven turnen ligt in de unieke fysieke en mentale uitdaging van de sport en het voortdurende proces van blijven leren bewegen.’
Wat was een tegenslag voor jou?
‘In de zomer van 2024 miste ik op een haar na de Olympische Spelen door een hamstringblessure. Dat vond ik zwaar. Daarna begon mijn coschap revalidatiegeneeskunde en ging ik zorgen voor mensen die net een dwarslaesie hadden gehad. Dat zette dingen in perspectief.’
Wat heb je daarvan geleerd?
‘Dat je veel weerbaarder bent dan je denkt. En ook dat je als topsporter in een heel bevoorrechtte positie verkeert. Op persoonlijk vlak ben ik zelfverzekerder geworden in de dingen die ik kan. Ik kan betere keuzes maken in wat ik aankan. In het verleden wilde ik altijd topfit zijn. Nu weet ik dat periodes waarin je minder fit bent er ook bij horen.’
Hoe kijk je terug op het afgelopen jaar?
‘Dubbel. Ik ben constant druk geweest. Er was het EK turnen in mei – waar ik vijfde werd op sprong, mijn beste prestatie ooit – en ik liep het zwaarste coschap van de opleiding voor de afronding van mijn studie. En dan waren er de voorbereidingen voor het WK turnen in Jakarta in oktober waar ik uiteindelijk niet werd geselecteerd en mijn topsportstatus verloor, waarmee ook je salaris als topsporter vervalt. Op 1 november werd ik arts-onderzoeker bij orthopedie en sportgeneeskunde in het Amsterdam UMC.’
UvA’er en para-atlete Fleur Jong nam woensdagavond de Fanny in ontvangst voor sportvrouw van het jaar. ‘Het is een enorme eer om deze prijs te mogen ontvangen,’ reageert Jong desgevraagd. ‘Het is een onderscheiding die je als atleet hoopt ooit te winnen, juist omdat zij vernoemd is naar Fanny Blankers-Koen, een absolute legende binnen de atletiek. Amsterdam is de plek waar het succes van Team Para Atletiek en mijn eigen sportcarrière is begonnen, wat deze erkenning extra bijzonder en waardevol maakt.’
Andere UvA’ers onder de genomineerden waren sprinter Elvis Afrifa, roeiers uit de Holland Acht Jan van der Bij, Wibout Rustenburg en Mick Makker en Guido Bonsen, coach van Jong en Afrifa.
‘Je kunt je afvragen of ik mijn coschap dan wel had moeten afronden dit jaar, omdat het misschien ten koste ging van mijn prestaties op het WK. Maar ik denk wel dat ik uiteindelijk de goede keuzes heb gemaakt. Anders had er een situatie kunnen ontstaan dat ik én nog geen arts was, én het zonder een topsportsalaris moest stellen. En half jaar aan topsport doen zonder inkomen is ook gewoon heel duur. Dus om mijn turncarrière veilig te stellen moest ik kiezen voor mijn carrière als arts.’
Denk je dat die voorzienigheid ook een eigenschap is die topsporters moeten hebben?
‘Ik denk het wel, want het klimaat bij sportkoepel NOC*NSF is steeds prestatiegerichter geworden. In het Nederlands damesteam zaten eerst zes of zeven turnsters met een topsportsalaris, nu nog twee. Dat is een verandering in beleid, en daar moet je als atleet mee om kunnen gaan en op voorsorteren.’
Waar ben je zelf het meest trots op?
‘Dat is een moeilijke vraag. Ik doe heel veel, maar ik sta niet zo vaak stil bij alles wat ik doe. Afgelopen jaar heb ik wel echt een grote mijlpaal behaald. Ik ben arts geworden en in combinatie met topsport is dat niet niets. Deze prijs is voor mij een moment om daar bij stil te staan.’
