De tijd van het jaar, de temperatuur, het tijdstip, ze weerhielden mij te reageren.

‘In elk van die mannen zie ik mijn vader. Hij sprak ook in van die monologen, die zwanger waren van dwang. Elke vrijdag moest ik van hem gebakken ansjovis eten, maar dat lustte ik niet. Dat zou een Nederlander zijn kind nooit aandoen. Ja, Nederlandse mannen zien de ander. Ze rekenen, en voelen, zich niet het centrum van het heelal. Jeetje, wat heb ik een hekel aan de Marokkaanse man, zeg.’

Inmiddels luisterde ik niet meer. Ik streek met mijn nagels over mijn harde besneden lul. Hij was blijkbaar niet klein te krijgen. Ik kneep zachtjes in de zak eronder en dacht aan een toekomstige probleemwijk, en moest een lachsalvo onderdrukken

‘Waarom zeg je niks?’ fluisterde ze.

Ik stapte uit bed. ‘Je bent zelf een Marokkaan,’ antwoordde ik en liep in het donker naar het schijtkamertje.

‘Maar jij bent anders,’ hoorde ik nog toen de toiletdeur sloot.