Nu heb ik normaal weinig op met zulke genetische verklaringen. Ze zijn altijd veel te simplistisch deterministisch: we zijn niet ons brein en we zijn ook niet onze genen. Maar in de woelmuis zitten wel mogelijk relevante lessen voor ons: wil je dat je partner niet vreemdgaat, dan werken hormonen beter dan voodoo.

Verwant aan vasopressine is oxytocine, bekend als het knuffelhormoon. Veel met je verkering knuffelen kan haar dus weerhouden je te bedriegen. Dan moet ze daar natuurlijk wel van houden. Anders is er kans dat je haar met al dat geknuffel wegdrijft, hup het bed van een ander in. Oxytocine is ook beschikbaar als neusspray. Een paar stiekeme snufjes en ze is voor eeuwig de jouwe. In Nederland krijgen alleen zwangere en net bevallen vrouwen daar een recept voor, maar (gratis tip) Amazon staat niet in Nederland.  

Daarnaast is het misschien goed je te beseffen dat je soms niet tegen de stroom in moet zwemmen. Niet iedereen is geschikt voor monogamie. Dat komt niet per se omdat ze huichelachtige horken of bedrieglijke bitches zijn: ze zitten genetisch anders in elkaar. Niet-monogaam willen zijn hoeft je geen stommerd te maken, je kunt ook schlampen met moraal. In dat geval kies je voor een open relatie met regels, bijvoorbeeld zoals gedoceerd in het boek The Ethical Slut. Seks met een ander heet dan geen vreemdgaan meer, maar ‘consensuele non-monogamie’. Dat klinkt niet alleen sexy, maar ook lief.