Digitale burgerrechtenorganisaties maken zich terecht zorgen over de aanwezigheid van bedrijven in het klaslokaal. Zo biedt Google verschillende onderwijsapps aan en worden hun ‘goedkope’ Chromebooks veel gebruikt op scholen. Die combinatie betekent dat Google een gigantische hoeveelheid informatie verzamelt over leerlingen. Die verplichte afname van Google-producten in de klas kun je vergelijken met verplichte afname van Coca-Cola op scholen, waarbij ook nog eens bijgehouden wordt wie het drankje drinkt, hoe en waar.

Vergelijkbaar: de moocs waar universiteiten zo enthousiast over zijn, zijn natuurlijk ook niet gratis. Er worden extreem lucratieve data verzameld. Het is daarbij vaag van wie die zijn en wat er precies mee gedaan wordt. Worden bijvoorbeeld de beste studenten verkocht aan rekruteringsbureaus? Het blijft bovendien onduidelijk hoe goed beveiligd deze data zijn en welke wetten erop van toepassing zijn.

Scholen en universiteiten moeten zich van onze regering steeds meer gedragen als bedrijven. Zij zitten bovenop een datagoudmijn. In die spannende toekomst waarin niemand achterblijft is onderwijs niet langer het verkochte product, maar de leerling of de student.