Nikola Edelsztejn | De UvA is verslaafd aan digitale technologie
Leunt de UvA te veel op digitale hulpmiddelen? Columnist Nikola Edelsztejn ziet hoe slecht studenten, medewerkers en het College van Bestuur zijn voorbereid op hacks, storingen en digitale aanvallen. ‘We hebben al een Canvas-hack gehad en gelukkig hebben we er zo veel van geleerd dat er niets is veranderd.’
Wie op een dagje op campus eens oplet, ziet al snel dat we op elk vlak volledig afhankelijk zijn van de digitale middelen die de UvA niet als hulpmiddel, maar als solitair medium gebruikt om bijzonder simpele taken uit te voeren. In een tijd waarin we van alle kanten worden doodgegooid met de waarschuwingen over digitale afhankelijkheid, is het aan de UvA al een wonder te noemen dat de klok in het lokaal analoog is. De recente problematiek rondom de digitale systemen van ‘s lands supermarktconglomeraat Albert Heijn mogen evenzeer gerust de katalysator genoemd worden voor dit opiniestuk: we zullen eens kritisch moeten kijken naar de digitale mangrove waar we elke dag mee geconfronteerd worden.
Contant geld
Het is niet verwonderlijk dat zowel studenten als medewerkers digitale hulpmiddelen nodig hebben ten behoeve van de efficiëntie en vaak ook vanwege de lagere foutgevoeligheid. Papieren roosterboeken slaan tegenwoordig nu eenmaal nergens meer op en voor de vakaanmelding wil niemand naar een centraal loket, om daar uren in de wachtkamer te zitten om cataloguscodes door te geven aan een overwerkte ambtenaar. Dit is simpelweg onbetwist terrein: het ging ooit slecht, toen kwamen de middelen om het te verbeteren en nu is het beter. Het risico dat zo’n systeem een keer niet goed werkt, neem je op de koop toe.
Het zou echter mijn maandelijkse zeikschrift niet zijn als het niet over iets totaal anders ging: waarom maken zoveel studieprogramma’s tentamens louter via de laptop? Waarom neemt de UvA onder geen enkele omstandigheid contant geld aan? Waarom mag je geen enkele afspraak maken zonder eerst te hebben gemaild of via een slecht functionerend portaal een afspraak te hebben gemaakt?
De UvA lijdt aan een syndroom waar veel landen met een plotselinge economische boom ook aan leiden: wanneer de middelen er eenmaal zijn moeten ze voor álles gebruikt worden, anders mist men een grote sprong naar de toekomst. Het is niet normaal dat ik in Roemenië belasting kan betalen via een automaat in de supermarkt; evenmin is het normaal dat ik in de “koffie”-automaat op de UvA-campus niet gewoon een euro kan smijten.
Stuk krijt
We zijn op de UvA op een punt aangekomen dat het departement van Intersectionele Wetenschappen ervoor heeft gekozen laptops te weren en de uitleg te geven met een stuk krijt op het schoolbord. Wat een gouden vijg voor de kartonnen bühne van de Amsterdamse Alma Mater; TikTokesque retro-larping, maar heel veel hogere verwachtingen van, intussen zo goed als de hele UvA, heb ik ook niet meer.
Terwijl het CvB voltijdmedewerkers naar huis stuurt, chatbots intussen meer scripties schrijven dan vragen beantwoorden over welke onschuldige bult op je dij welke soort terminale kanker veroorzaakt, er bijna zeventig meldingen zijn gedaan bij het Meldpunt voor Sociale Veiligheid en Integriteit, durft het vak dat keihard aan de alarmbel zou moeten trekken tot hij uit het plafond valt te zeggen: “Kom, we gaan uitleg geven met krijtjes”. Vergognatevi! (Schaam je!)
Pinstoring
Afijn, waar is het noodplan wanneer er, niet zo onwaarschijnlijk gezien de huidige staat van de wereld, een pinstoring is die een volledige dag standhoudt? Dan valt de catering stil, druipt er geen koffie uit de automaten en kan je voor duizenden euro’s aan voedsel weggooien.
Wat gaan we doen met Canvas-hacks? We hebben er al een gehad en gelukkig hebben we er zo veel van geleerd dat er niets is veranderd. Wat als Ans uitvalt tijdens de tentamenweek? We zijn niet voorbereid. Nog steeds maakt het grootste gedeelte van de studenten tentamens op de computer en hoor je de zuchten door de ruimte razen, omdat het inloggen weer eens moeilijk gaat, de laptops traag zijn of op een andere manier niet optimaal functioneren. Wat zou dit toch in hemelsnaam kunnen verhelpen…?
Champagne
Bestond er maar een middel waarmee je duidelijk in het college kan communiceren wat er van je verwacht wordt, hoe je dat moet doen, of wat te denken van een wijze waarop je zelfs nog een tentamen kan maken bij kaarslicht? Ach… met het huidige CvB zullen we dat nooit weten, want daar ging recent de champagne open omdat men voortaan de begroting mag dichten met Haags geld en dat de miljoenen rijkelijk mogen vloeien: ik kan niet wachten op de nieuwskop dat we wederom in de financiële tyfus zitten en er weer een gebouw wordt bezet. Nogmaals: vergognatevi!
Dus, laat die verse Haagse miljoenen lekker in de kas en overweeg eens om van de vele digitale middelen een supplement te maken, in plaats van de hegemonie van kwetsbare systemen hoogtij te laten vieren. We hebben behoefte aan een Alma Mater, geen Noverca Praedatrix.
