Magazine | Waarom horen we zo weinig van studenten in de medezeggenschap?

Elke mei dwalen er mensen door de gangen van de UvA die je nog nooit in je leven hebt gezien, klaar om je te vertellen hoe hard ze het afgelopen jaar hebben gewerkt om jouw belangen te dienen en hoe graag ze jouw stem zouden waarderen. De opkomst bij studentenraadsverkiezingen blijft desondanks laag, en degenen die een zetel bemachtigen, brengen het daaropvolgende studiejaar door met het moeizaam informeren van studenten over hun werk.

Studenten van de medezeggenschap doen geweldig en belangrijk werk en de resultaten van hun inspanningen sijpelen door in alle aspecten van ons welzijn aan de UvA. Ik zou dat alleen graag weten zonder dat ik daarvoor afhankelijk ben van vrienden die in zulke raden zitten - waarom komt mijn kennis over studentenparticipatie uit roddels tijdens het eten?

Momentum
Het opbouwen van studentenmacht vereist… studenten. Hoewel onze door studenten geleide bijeenkomsten een uitzonderlijk vermogen hebben getoond om de gemeenschap te mobiliseren – denk aan de tentenkampbeweging - ontbreekt het vaak aan blijvend momentum en goede communicatie om studenten structureel betrokken te houden.

Studentenvertegenwoordiging blijft de verantwoordelijkheid van de al gemotiveerde enkelen, die daar vervolgens gefrustreerd en opgebrand van raken. Bovendien zorgt het feit dat de meerderheid van de studenten niet betrokken is bij universiteitspolitiek ervoor dat kleinere strijdpunten van minder luide studentengroepen onder de radar verdwijnen.

Het nieuwe academische jaar markeert de komst van duizenden nieuwe studenten, die erop wachten om geïnformeerd te worden over alles wat deze universiteit te bieden heeft. Terwijl we blijven strijden tegen hardnekkige problemen in het studentenleven, wens ik alle studentenvertegenwoordigers veel succes en motivatie toe - en ijzersterke marketingstrategieën.

Magdalena Styś studeert Linguistics aan de UvA en is vanaf september columnist bij Folia. Deze column verscheen eerder in ons magazine.