Het voelt als een dolkstoot in de rug dat Defensie mag rekruteren op onze campussen
Tijdens de recente Intreeweek stond het Ministerie van Defensie doodleuk te flyeren op de Student Fair, terwijl politieke studentenpartijen door de Commissie Intree werden geweerd. ‘We zien dat de UvA steeds hechtere banden met de militaire industrie zoekt,’ betogen Sahand Mozdbar en Tobias Wijnands.
De universiteit hoort vrijheid, veiligheid en vrede te stimuleren. Helaas zien we echter dat deze verantwoordelijkheid door de UvA wordt verwaarloosd. Zo zagen wij dat bij Intreeweek, de officiële introductieweek voor eerstejaarsstudenten, het Ministerie van Defensie met een informatiekraampje mocht meedoen aan de Student Fair, terwijl politieke studentenpartijen zoals bijvoorbeeld de Activistenpartij, van de Commissie Intree niet mochten meedoen. Blijkbaar zijn deze partijen niet geschikt om deel te nemen aan de Intreeweek.
Defensie mag dan in de Tweede Kamer weinig meningsverschillen teweegbrengen, de investering in wapens en de verdere militarisering van onze samenleving, is wel degelijk een politieke kwestie. Dit blijkt onder meer uit de groei van een nieuwe vredesbeweging in Nederland tegenover de magere ondersteuning door de gewone Nederlander van de defensieplannen van Den Haag, Brussel en Washington. In deze tijden van toenemende militarisering, waarin het overduidelijk is dat geld voor publieke voorzieningen – zoals onderwijs – wordt wegbezuinigd om torenhoge defensie-uitgaven te bewerkstelligen, voelt het als een dolkstoot in de rug dat Defensie op onze campussen mag rekruteren en politieke studentenpartijen niet. Door deze partijen van deelname uit te sluiten—partijen die overigens lang niet altijd tegen militarisering zijn—en wél Defensie toe te laten, kiest de Commissie Intree duidelijk een kant in deze kwestie.
Samenwerking wapenindustrie
Verder zien we dat de UvA in het algemeen steeds hechtere banden met de militaire industrie zoekt. Verschillende ministers van Defensie zijn al meermaals op de UvA-campussen langsgekomen en we zien dat de UvA de recente Nederlandse en Europese politiek precies volgt. Bezuinigingen moeten toch worden doorgevoerd, en nauwere samenwerking met Defensie en andere onderdelen van de militaire industrie kunnen deze verlichten.
Zo laat de UvA zich voor het karretje spannen van politici die in achterkamertjes beleid maken dat al decennialang tegen de belangen van werkende mensen ingaat. Door samen te werken met de militaire industrie kunnen basale verantwoordelijkheden van elke universiteit niet meer gegarandeerd worden. De militaire industrie stelt namelijk eisen die in strijd zijn met de objectiviteitprincipes van universiteiten.
Wij maken ons daarom zorgen dat de recente ontwikkelingen aan de UvA haar universitaire verantwoordelijkheden in gevaar brengen. Universiteiten zouden te alle tijden een plek moeten zijn waar verschillende ideeën en meningen uitgewisseld kunnen worden zonder dat een kleine en niet verantwoordelijk te houden kliek het debat domineert en andere meningen het zwijgen op kan leggen. Dat de UvA vriendjes probeert te zijn met de militaire industrie, die in de naam van ‘veiligheid’ meer van dergelijk gedrag zal eisen, ondermijnt de universiteit van binnenuit. Wij zijn dus bang dat in een al tumultueuze wereld de universiteit haar eigen principes zal verliezen en zal bezwijken voor de ongure krachten van buitenaf; in plaats van dat zij volhardt en door haar principes een baken van licht weet te zijn in steeds donkerder tijden.
De verantwoordelijkheid van de universiteit
In de context van de stillle, maar voortdurend groeiende banden tussen de UvA en de militaire industrie en de overdreven strijd van de UvA tegen Palestina-demonstranten wordt duidelijk dat de vrijheid, veiligheid en vrede aan en buiten de UvA wordt ondermijnt. Zo lijkt de UvA al voordat er een debat over heeft kunnen plaatsvinden de kant van de militaire industrie te hebben gekozen. Welke vrijheid geeft studenten en docenten dat, wanneer hun vrienden en collega’s van de Palestina-beweging al onderdrukt worden? Welke veiligheid kan de UvA garanderen wanneer zij met de makers van vernietigingswapens werkt en niet naar de oproepen van vredelievende studenten en medewerkers luistert? Het wordt met de dag duidelijker dat de UvA geen vrede wil, maar geld, met of zonder vrede.
Het comité UvA voor Vrede en Asva Studentenvakbond zijn daarom tegen de samenwerking tussen de universiteit en de militaire industrie en voor de drie V’s van vrijheid, veiligheid en vrede. En uiteraard zien we graag dat de Commissie Intree volgend jaar politieke studentenpartijen toelaat tot de Intreeweek.
Sahand Mozdbar is student filosofie aan de UvA en voorzitter van Asva Studentenvakbond. Tobias Wijnands studeert geschiedenis en filosofie aan de UvA en is lid van het comité UvA voor Vrede.
Deze bijdrage is op 15 september licht gewijzigd.
