Hicham El Ouahabi | We mogen weer in de rij voor een politieke illusie
Het kabinet is gevallen, kwam columnist Hicham El Ouahabi een tikkeltje te laat achter. Jammer, want voor zijn studie was dit kabinet uitstekend voer. ‘Dankzij dit kabinet haalde ik vakken als politiek staatsrecht en democratie & rechtsstaat fluitend. Nog nooit was een vak zo zichtbaar en tastbaar tegelijk.’
Het nadeel van geen sociale media hebben, is dat je overal pas laat achter komt. Zo vloog ik laatst terug, een beetje uit het raam te staren, toen de passagier naast me vertelde dat het kabinet was gevallen, vier dagen geleden al. Vier dagen later, en dat via een wildvreemde in de lucht, is voor een student staats- en bestuursrecht pijnlijk gênant. Terwijl ik daar zat, beschaamd over mijn late ontwaken, stroomde de zon ongehinderd het vliegtuig binnen.
Mensen in pak in Den Haag roepen het al jaren: de politiek moet dichter bij de mensen komen. Nou, dat hebben we gevoeld, en hoe. Eerst het nieuws over bezuinigingen op onderwijs en wetenschap, die inmiddels worden uitgevoerd. Daarna het uitgestelde plan om ook instellingen als Crea en het USC uit te knijpen, omdat ze ‘marktverstorend’ zouden zijn. Vrij vertaald: sporten voor Vondelgym-prijzen en koffie voor Schiphol-tarieven.
Maar goed, gevallen dus. Ergens ook wel jammer, ik had er tenslotte een soort geheime affaire mee. Dankzij haar haalde ik vakken als Politiek Staatsrecht en Democratie & Rechtsstaat fluitend. Nog nooit was een vak zo zichtbaar en tastbaar tegelijk. Het mooiste? Geen boeken nodig, gewoon de NOS aan, en de stof speelde zich live voor mijn ogen af.
Het waren dus vermakelijke tijden. Tot nu dan. Tot je beseft dat een kabinetsval ook stilstand betekent. Zeker voor degenen van ons die hier op de campussen proberen vooruit te komen. Weer een deuk in wat ooit ‘toekomst’ heette. Maar ach, wat doet het er eigenlijk nog toe. Neem wonen. Daar wacht je toch al vijftig jaar op. Dus of het 51 of 57 jaar wordt, wie merkt dat verschil nog?
In een podcast hoorde ik laatst dat Gen Z weer geloviger wordt. Logisch ook. Het klimaat bezwijkt, oorlog ligt op het nachtkastje, betaalbaar wonen is een verre droom, mentale gezondheid een nationale crisis. En ondertussen dondert het ene kabinet na het andere om, en mogen wij telkens opnieuw in de rij voor een politieke illusie. Niet vreemd dat Gen Z zoekt naar iets dat wél blijft. God, dus. Of het een aanradertje is? Mijn ervaring is dat ook die verstek laat gaan. Geen haar beter dan de politiek. Al liegt hij of zij tenminste niet. Het zegt gewoon: lijden zul je. Verfrissend eerlijk.
Terug in het hier en nu is er ook ander goed nieuws: het studiejaar nadert zijn einde. Elf maanden colleges, papers, en eindeloos gestaar naar schermen zitten er bijna op. Net zo lang als dit kabinet het heeft volgehouden. Dus aan iedereen die nog steeds studeert: respect. We zijn strijdbaar. Meer veerkracht dan wie dan ook in een pak. Want wat deden wij toen het moeilijk werd? Juist: jezelf opsluiten, nog harder studeren, Ritalin erin en gáán. En ondertussen bij DUO steeds dieper het rood in. Want doorzetters? Die maken schulden. Weglopers? Die krijgen wachtgeld. Oneerlijk? Mwah. Straks houdt het hier voor ons ook gewoon op. Dan kunnen wij hetzelfde doen.
Maar nu? Nu is het tijd om af te ronden. Daarna ademhalen, de zon weer op de huid voelen en genieten van elke slok uit dat biertje van €3,40 bij CREA, zolang het nog niet ‘marktverstorend’ is. Proost! Op de zomer, op ons, op overleven!
