Noa forensde haar hele studie tussen Texel en de UvA (en slaagde toch cum laude)
Begon de les om 9 uur? Dan ging de wekker bij Noa Zijlstra al om kwart over 4 ‘s nachts. Wonend op Texel en studerend in Amsterdam, stonden de afgelopen jaren voor de UvA-student in het teken van reizen, reizen en nog eens reizen. Toch wist ze, ondanks het forenzen, cum laude af te studeren. ‘Texel is the magic word.’
De bus, de boot, nog een bus, de trein, de metro en vervolgens nog een klein stukje lopen. Zo zag de tocht eruit die de net afgestudeerde boekwetenschapper Noa Zijlstra (26) viereneenhalf jaar lang zo’n drie keer per week aflegde, vanaf haar huis op Texel, tot aan de collegezaal in de Oudemanhuispoort. Totale reistijd: drie uur. ‘Als ik van 1 tot 3 uur in de middag college had, ging ik om kwart over 9 van huis weg, en kwam ik om kwart over 6 weer thuis. Dat is een hele lange dag voor twee uur les,’ stelt ze vrolijk vast.
‘Ik heb altijd geprobeerd om maar niet al te veel stil te staan bij hoe lang ik onderweg was, maar soms was het natuurlijk wel zwaar,’ geeft Zijlstra toe. ‘Vooral als een college om 9 uur begon. Als ik daar niet te laat wilde komen, moest ik eigenlijk al om kwart over 4 opstaan. Dan kwam ik om 8 uur aan in Amsterdam en wist ik zeker dat ik op tijd zou zijn.’
Ongelukkige aansluiting
Een ongelukkige aansluiting zorgde ervoor dat de Texelse altijd vijftig minuten te vroeg, of tien minuten te laat op de universiteit aankwam. ‘Als ik zo’n vak volgde waarvan de lessen om 9 uur begonnen, vroeg ik na de eerste les altijd aan de docent of het goed was als ik in het vervolg tien minuten te laat zou komen.’ Gelukkig bleken de meeste docenten maar al te bereid om met haar mee te denken. Of zoals Zijlstra het zelf zegt: ‘Texel is the magic word. Docenten weten waar het ligt, zijn er zelf vaak geweest of zijn gewoon geïntrigeerd als ik vertel dat ik er woon. Vaak vonden ze het dus helemaal niet erg als ik wat later aankwam.’
Toch werd er, zowel op de universiteit als in haar eigen omgeving, wel met enige verbazing naar haar keuze om op het Waddeneiland te blijven wonen gekeken. Maar volgens Zijlstra was het vooral een financiële overweging: ‘Ik had gratis studenten-OV en kon met een honderdrittenkaart voor 1,50 euro per keer over met de pont. Dus waarom zou ik dan voor zeshonderd euro per maand een kamer in Amsterdam nemen? Ik heb wel eens een rekensommetje gemaakt, en ik denk dat ik met mijn 54 maanden studie zomaar tussen de dertig- en veertigduizend euro heb bespaard.’
Verknocht
Maar natuurlijk is ze ook gewoon verknocht aan het eiland, waar zowel zijzelf als haar ouders zijn geboren en getogen. ‘Uiteindelijk wil ik altijd weer terug naar huis. Op Texel ken ik iedereen, dus ik denk dat ik hier het liefst voor altijd zou willen blijven wonen.’ En dat terwijl ze totaal geen strandliefhebber is: ‘Heel atypisch, eigenlijk. Ik woon tien minuten bij het strand vandaan, maar die behoefte heb ik niet zo. Ik vind het vooral fijn dat Texel bekend terrein is, hier zijn mijn mensen.’
Het maakt dat de boekwetenschapper nooit echt aan haar keuze heeft getwijfeld. ‘Het gebeurde heus wel eens dat ik midden in de nacht op moest en dacht: ik heb nu echt geen zin. Maar ik deed het wel altijd.’ Toch realiseert ze zich dat dit forensenbestaan niet voor iedereen is weggelegd. ‘Eerlijk gezegd denk ik dat ik één van de weinigen ben die dit op deze manier heeft gedaan. Verder ken ik in ieder geval niemand die tijdens het studeren op Texel is blijven wonen. Je moet het ook echt wel gedisciplineerd aanpakken.’
Die discipline zorgde ervoor dat Zijlstra, ondanks de enorme reistijd, een 9.5 haalde voor haar scriptie en cum laude afstudeerde. ‘Ik ben secuur te werk gegaan en zorgde dat ik een zekere structuur voor mezelf creëerde,’ zo luidt haar eigen verklaring. ‘Ik had een vast ritme en was in de trein ook altijd bezig met studeren of opdrachten maken. Op die manier was het allemaal eigenlijk best goed te combineren.’
