Geen recordtijd Pieterpad, wel 10.000 euro voor Hartstichting
Binnen 78 uur het 500-kilometer lange Pieterpad al hardlopend voltooien. Het bleek er dit jaar niet in te zitten voor UvA-studenten Martijn Healy (23) en Pieter Westendorp (23). Wel haalden de studenten met de actie 10.000 euro op voor de Hartstichting. ‘Dat is boven verwachting.’
De meeste mensen doen zo’n 26 dagen over het Pieterpad: het langeafstandswandelpad dat van Pieterburen aan het wad in Groningen naar de Pietersberg onder Maastricht loopt. UvA-studenten Martijn Healy en Pieter Westendorp wilden met een tijd onder de 78 uur een nieuw record zetten op het pad. Met een volgauto die hen voorzag van eten en drinken en een plek om te slapen vertrokken ze donderdag 7 augustus in Pieterburen.
Een jaar geleden was dat ondenkbaar geweest voor economiestudent Martijn. Op zijn 21ste werd tijdens een sporttest een te hoge bloeddruk geconstateerd waardoor hij een jaar lang thuis kwam te zitten met hartproblemen. Sporten zat er niet in. Martijn: ‘Pas toen ontdekte ik hoe belangrijk het is om te bewegen, niet alleen voor je fysieke maar ook voor je mentale welzijn.’ Sinds een jaar kan hij met medicatie weer alles doen, en wil hij met de recordpoging op het Pieterpad aandacht te vragen voor de Hartstichting. Zijn vriend Pieter was er gelijk voor in.
Eten waar je zin in hebt
De studenten gingen niet over één nacht ijs. In de aanloop naar de recordpoging sportten ze zo’n 10 à 15 uur per week om kracht en duurvermogen op te bouwen en lazen ze over hoe je je het best kunt voorbereiden op zo’n extreme fysieke inspanning.
Ook Pieterpad-recordhouder Addie van der Vleuten gaf de studenten tips. Pieter: ‘Uiteindelijk komt het neer op genoeg eten, vertelde Addie ons. Hij zei heel simpel: het is gewoon eten wat je weg krijgt en waar je zin in hebt. Hij had zelf op een gegeven moment heel veel zin in een lasagne en dat werd toen voor hem gemaakt.’
Uiteindelijk maakten de studenten twee tijdschema’s: een van 67 uur en een van 78 uur waarin ze vier uur slaap per nacht opnamen. Al waren die tijdschema’s niet het heilige doel, vertelden de studenten vooraf. Martijn: ‘Voorop staan dat we – tenzij een van ons een blessure oploopt die blijvende schade op kan leveren – het samen doen.’ Pieter: ‘We zijn hier samen aan begonnen en gaan samen in Maastricht aankomen.’
Alleen verder
Maar dat liep anders. Nog geen twintig kilometer onderweg vanaf Pieterburen voelde Pieter zich niet fit en moest hij gelijk overgeven toen hij iets probeerde te eten of drinken. Na nog eens vijftig kilometer gooide hij de handdoek in de ring. ‘Ik was vier, vijf uur onderweg zonder dat ik iets binnen kon houden, dat werd onverantwoord. Ik weet nog steeds niet wat het is geweest want de dag daarna was het over.’
En dus moest Martijn al op de eerste dag alleen verder. ‘Ik heb geprobeerd op het schema te blijven maar ‘s nachts in m’n eentje door de bossen rennen was niet heel chill want je zag gewoon echt niets. Dat hadden we misschien een beetje onderschat. Dus we hebben maar langer geslapen dan gepland. Overdag heb ik nog geprobeerd de verloren tijd goed te maken, maar al snel bleek dat dat niet meer ging lukken.’
(Tekst loopt door onder de afbeelding.)
Pieter voelde zich beter na de eerste dag en liep nog zo’n 250 à 300 kilometer samen met Martijn. Pieter: ‘Dat ging toen goed, maar omdat ik de tocht toch al niet meer helemaal uit kon lopen was het makkelijker om af en toe in de volgauto te gaan zitten.’ Naast Pieter waren er ook andere lopers die stukken met Martijn opliepen en iemand die met hem meefietste. Martijn: ‘Elke keer als ik het moeilijk begon te krijgen hielp iemand me erdoorheen.’
Het zwaarste moment waren de flinke heuvels net na Groesbeek. Martijn: ‘Mijn benen waren zo moe, ik dacht als dit nog tweehonderd kilometer gaat duren ga ik het niet redden. Toen heb ik even wat gegeten en een uurtje geslapen. En daarna ging het wel weer en zei ik tegen mezelf: ik ben er nu toch bijna. Dat werkte wel.’
Uiteindelijk liep Martijn het Pieterpad in een totale tijd van vijf dagen en vijf uur, 125 uur. Daarmee haalde hij de recordpoging bij lange na niet. Martijn: ‘We gingen met een groot doel weg, en dat is dan niet gelukt. Maar uiteindelijk deden we dit om geld in te zamelen voor de Hartstichting, en dat is wel boven verwachting goed gegaan. We hadden niet gedacht dat we de 10.000 euro zouden halen maar dat is toch gelukt.’
Het record op het Pieterpad is in handen van Addie van der Vleuten. Hij liep het pad in 2021 in 78 uur en 10 minuten. Er worden regelmatig pogingen gedaan om het record op het Pieterpad te verbreken. De Amerikaanse Tilburger Johnny Lloyd wilde eind juni een nieuw record neerzette maar kwam na 80 kilometer op een verregend wandelpad ten val. Eerder stond het record op naam van Teun Geurts die het pad in 84 uur liep in de categorie self supporting: zónder begeleiding dus. Alles wat hij nodig had moest hij zelf meenemen in zijn rugzak of onderweg kopen in een supermarkt.
Of ze zichzelf hadden overschat? Fysiek gezien niet, zeggen de studenten. Martijn: ‘We hadden van tevoren goed onderzoek gedaan naar wat het met je kan doen en waren op het allerergste voorbereid. Dus wat dat betreft viel het mee, we hadden veel blaren en spierpijn maar geen blessures. Alleen de nachten doorlopen in het donker was moeizamer dan verwacht.’
Ook op de vraag of ze het nog eens zouden doen blijft het even stil. Pieter: ‘Ik denk over een maand wel.’ Martijn voorlopig niet. ‘Ik ga me nu weer even toeleggen op de baanwedstrijden, en als ik wat ouder ben weer langere afstanden.’
Het huidige record op het Pieterpad blijft dus voorlopig nog even staan. Kijken de studenten daar nu anders naar? Na een stilte zegt Pieter: ‘Ik denk echt dat het wel haalbaar is.’ Martijn: ‘Ja dat denk ik ook. Onze beweegtijd was uiteindelijk 62 uur, dus als we efficiënter slapen dan denk ik echt dat het wel mogelijk is. Maar de komende jaren nog niet. Dus alle respect naar Addie (de recordhouder red.) die het zo snel heeft gedaan.’
