De vrouwen doen mij aan mijn moeder denken. Ze dragen hoofddoeken en gekleurde overjassen. Ook moeders horizon reikte pas verder dan de rijtjeshuizen van de overburen na de dood van vader. De lieve vrouw leerde na het sterven van haar man bijvoorbeeld getallen schrijven, zodat ze haar kinderen kon bellen.

Na het zien van de documentaire vroeg ik mij af wat mijn moeder nog allemaal zou willen doen in haar leven. Er kwam geen antwoord. Ik wilde niet verzanden in een familiaal misnoegen en draaide het om. Waar zou ik met moeders naartoe willen gaan? Het beeld als antwoord vormde zich snel: het zwembad. Het gewicht van het lichaam en het leven lichter beleven. We hoeven niet het diepe in. Het pierenbadje met de spuitende lachclown in het midden zou al een grootste sprong zijn.