UvA-student vaart met vloot naar Gaza: ‘We bereiden ons voor op het ergste’
In de collegebanken hoeven studiegenoten van Jesse van Schaik (21) haar voorlopig niet te verwachten. De geschiedenisstudent dobbert namelijk al een week op de Middellandse Zee. Van Schaik vaart mee met de Global Sumud Flotilla, een vloot die onderweg is naar Gaza in een poging daar hulpgoederen te leveren.
De eerste week op zee zit erop. Gaat de reis een beetje voortvarend van start?
‘Ja, het leven op de boot verloopt eigenlijk best goed. Op 15 april vertrokken we vanuit Barcelona, sindsdien zijn we dag en nacht aan het zeilen. We varen inmiddels op zo’n vijftig zeemijlen (ruim negentig kilometer) van de Siciliaanse kust. Aan boord moet er de hele tijd van alles gebeuren. Het leven op zee bestaat vooral uit een hoop reparaties, maar gelukkig zitten we met z’n achten op deze boot en zijn we onderdeel van een vloot van duizend mensen. Op ieder van de boten die meevaart is plek voor zes tot acht bemanningsleden. Hoewel we met z’n achten op onze boot zitten, zijn er maar zes slaapplaatsen. Gelukkig is dat in de praktijk geen probleem, omdat er iedere nacht toch twee bemanningsleden wakker moeten blijven om de wacht te houden.’
Je vaart mee met deze vloot in de hoop de Israëlische blokkade te doorbreken en hulpgoederen in Gaza af te leveren. Dat is niet zonder risico, eerder werden dit soort activistenschepen door het Israëlische leger onderschept. Waar komt de motivatie vandaan toch aan deze actie deel te nemen?
‘Dit is voor mij het meest basale en belangrijke wat ik maar zou kunnen doen. Ik voelde me wanhopig, woedend en vreselijk verdrietig tegelijk. Elke dag verliest de wereld een beetje van zijn menselijkheid, ik wil daartegen doen wat ik kan. Wij zijn niet de helden die de Palestijnen komen bevrijden, maar we willen wel strijden tegen de onverschilligheid in de wereld. Het enige verschil tussen mij en de studenten in Palestina die zijn vermoord, is waar we zijn geboren. Ik wil mijn privilege daar dus graag voor inzetten, en ben daarom eerder ook al bij een hoop acties op de universiteit betrokken geweest.’
Over de universiteit gesproken, hoe combineer je deze reis met je studie?
‘Ik zit in het derde jaar van mijn bachelor en zou dus eigenlijk dit semester afstuderen, maar op dit moment kan ik natuurlijk niets aan mijn scriptie doen. Ik heb geen laptop mee, en wil me ook gewoon volledig op m’n scriptie kunnen focussen als ik terug ben. Ik loop dus een semester studievertraging op.’
Zijn docenten verder bereid geweest om met je mee te denken?
‘Ja, ik krijg heel veel steun van docenten. Binnen de grenzen van wat mogelijk is wordt er heel erg met me meegedacht. Het is niet zo dat ik vrijstellingen krijg, maar ik mocht bijvoorbeeld een presentatie die ik eigenlijk fysiek had moeten geven vanuit de haven van Barcelona opnemen. Die ruimte krijg ik dus wel, maar ik krijg echt niet zomaar een acht zonder iets te hoeven doen.’
‘Sommige docenten raadden me ook echt actief aan om op deze reis te gaan, omdat dit zo’n kritiek moment is in de wereldgeschiedenis. Dit is geen plezierreisje, ik vind dat ik als geschiedenisstudent bij dit historische moment moet zijn. Ik wil juist als academicus ook midden in de échte wereld staan.’
Hoelang verwachten jullie dat de reis gaat duren?
‘Dat hangt af van het weer, maar ook van de bureaucratische drempels die we tegen gaan komen. Het is nog even kijken waar we een tussenstop kunnen maken, nu Tunesië ons niet meer wil ontvangen, maar we verwachten zeker nog wel vijf weken onderweg te zijn.’
Toch is de kans dat jullie Gaza ook echt zullen bereiken klein.
‘Natuurlijk zijn we op weg gegaan met het idee dat we in Gaza zullen aankomen, dat is het plan. Maar we houden er wel rekening mee dat we onderweg worden onderschept en gekidnapt door Israël. De kans is groot dat daar dan ook serieus geweld bij komt kijken, dus bereiden we ons voor op het ergste. We komen straks aan met een vloot van duizend man, ik verwacht dat dat reden zal zijn voor Israël om te escaleren.’
‘Daarom hebben we het aan boord hebben veel over wat we kunnen verwachten van het Israëlische leger. We trainen regelmatig op wat we moeten doen als we worden onderschept en hoe we ons in de boot moeten positioneren als de soldaten binnenkomen. Dat is niet gezellig, maar het is wel goed om te bespreken.’
Een enorm contrast met het studentenleven dat je hier hebt achtergelaten.
‘Ja dat blijft natuurlijk heel gek. Als alles goed gaat heb ik gewoon weer een vak af te maken in mei en juni. De dag nadat ik terugkom, loop ik waarschijnlijk alweer op de UvA rond. Maar nog raarder is het om na te denken over het scenario waarin we helemaal niet meer terug zouden kunnen. We praten daar aan boord maar niet al te veel over, dat heeft weinig zin. Het was uiteindelijk voor geen van ons reden om niet te gaan.’
