Vanochtend zag ik op het internet een nogal onsmakelijk bericht: een hoogleraar diergeneeskunde aan de universiteit van Florida was gearresteerd omdat hij stiekem filmpjes had gemaakt van zijn vrouwelijke studenten. Met een USB-camera die er uitzag als een pen had hij ongemerkt in hun blouse en onder hun rokken gefilmd.
Toen hij hierover ondervraagd werd, zei hij bizar genoeg dat hij het alleen had willen doen om te bewijzen dat de studenten in kwestie geen ondergoed droegen. Naast de pen werden ook andere USB-apparaatjes gevonden, die allemaal pornografisch materiaal bevatten. Gelukkig maak ik zoiets in mijn eigen universitaire omgeving tot nu toe nooit mee, maar het deed me wel ergens aan denken: in de film zijn het meestal juist de studentes die het op de docenten voorzien hebben.
Het is een beeld dat je in opvallend veel films terugziet: vrouwelijke studenten die zich voortdurend het hoofd op hol laten brengen door de wijze oudere mannen die college staan te geven. Een van de bekendste voorbeelden zie je in de enige scène uit de eerste Indiana Jones-film, Raiders of the Lost Ark (1981), waarin Jones daadwerkelijk lesgeeft. Terwijl Jones heel serieus en zeer geconcentreerd college staat te geven, zwijmelen alle vrouwelijke studenten helemaal weg. Een van hen weet hem zelfs af te leiden van de inhoud die hij probeert over te dragen: ze heeft de woorden 'I Love You' op haar oogleden geschreven.
Dit voorbeeld (in het filmpje hierboven helaas zonder geluid) is tekenend voor de seksistische manier waarop vrouwelijke studenten het liefst in films worden geportretteerd. Meestal zijn ze in de eerste plaats aanwezig om de (vanzelfsprekend mannelijke) staf te verleiden. In veel gevallen, zoals bijvoorbeeld in The Man Who Fell To Earth (1976), zien we een van de personages met de ene studente na de andere het bed delen. In dit geval is het voor de docent in kwestie iets wat hij doet uit pure verveling. De studentes vormen simpelweg een onuitputtelijke bron van vrouwelijk schoon, waar hij vanzelfsprekend gebruik van kan maken wanneer hem dat uitkomt.
Vaak is het nog veel erger, zoals bij het meer recente Leaves of Grass (2009). Hierin wordt Edward Norton, als een bij de studenten zeer geliefde docent klassieke filosofie, min of meer aangerand door een studente die bij hem binnenloopt en zich prompt begint uit te kleden. Ook hier weer is het cliché dat de inhoudelijke fascinatie voor zijn onderwerp een onweerstaanbare aantrekkingskracht op de jonge vrouwen in zijn collegezaal uitoefent. Als ze samen worden betrapt, is hij natuurlijk helemaal onschuldig, maar komt zijn baan toch op het spel te staan omdat het bestuur aanneemt dat hij misbruik van haar heeft gemaakt. (De scène in kwestie begint in de film hieronder op 0:02:36.)
Dit cliché is zo hardnekkig dat het in zowat elke film die zich binnen de universiteit afspeelt wel weer de kop opsteekt. Nu gebeurt het heus wel eens dat er iets tussen een student en een docent aan de universiteit iets gebeurt, maar het probleem zit in de structurele manier waarop dit in films (en romans, en tv-series) wordt ingevuld.
De mannelijke docent is maar al te vaak de sympathieke maar volstrekt onschuldige geleerde die zich het hoofd uiteindelijk op hol laat brengen door al het vrouwelijk schoon om hem heen. De studentes zijn jong, bloedmooi en buitengewoon volhardend in hun obsessie om de arme docent te verleiden. Het nieuwsbericht over de walgelijke viespeuk die onder de kleren van zijn studentes probeerde te filmen, laat dan ook wel een van de consequenties van dit soort beeldvorming zien: vrouwelijke studenten zien we in films als verleidelijke leeghoofden, waardoor ze ook in de praktijk te vaak worden beschouwd als objecten die in de eerste plaats aanwezig zijn om de professor op te winden.
Toen hij hierover ondervraagd werd, zei hij bizar genoeg dat hij het alleen had willen doen om te bewijzen dat de studenten in kwestie geen ondergoed droegen. Naast de pen werden ook andere USB-apparaatjes gevonden, die allemaal pornografisch materiaal bevatten. Gelukkig maak ik zoiets in mijn eigen universitaire omgeving tot nu toe nooit mee, maar het deed me wel ergens aan denken: in de film zijn het meestal juist de studentes die het op de docenten voorzien hebben.
Het is een beeld dat je in opvallend veel films terugziet: vrouwelijke studenten die zich voortdurend het hoofd op hol laten brengen door de wijze oudere mannen die college staan te geven. Een van de bekendste voorbeelden zie je in de enige scène uit de eerste Indiana Jones-film, Raiders of the Lost Ark (1981), waarin Jones daadwerkelijk lesgeeft. Terwijl Jones heel serieus en zeer geconcentreerd college staat te geven, zwijmelen alle vrouwelijke studenten helemaal weg. Een van hen weet hem zelfs af te leiden van de inhoud die hij probeert over te dragen: ze heeft de woorden 'I Love You' op haar oogleden geschreven.
Dit voorbeeld (in het filmpje hierboven helaas zonder geluid) is tekenend voor de seksistische manier waarop vrouwelijke studenten het liefst in films worden geportretteerd. Meestal zijn ze in de eerste plaats aanwezig om de (vanzelfsprekend mannelijke) staf te verleiden. In veel gevallen, zoals bijvoorbeeld in The Man Who Fell To Earth (1976), zien we een van de personages met de ene studente na de andere het bed delen. In dit geval is het voor de docent in kwestie iets wat hij doet uit pure verveling. De studentes vormen simpelweg een onuitputtelijke bron van vrouwelijk schoon, waar hij vanzelfsprekend gebruik van kan maken wanneer hem dat uitkomt.
Vaak is het nog veel erger, zoals bij het meer recente Leaves of Grass (2009). Hierin wordt Edward Norton, als een bij de studenten zeer geliefde docent klassieke filosofie, min of meer aangerand door een studente die bij hem binnenloopt en zich prompt begint uit te kleden. Ook hier weer is het cliché dat de inhoudelijke fascinatie voor zijn onderwerp een onweerstaanbare aantrekkingskracht op de jonge vrouwen in zijn collegezaal uitoefent. Als ze samen worden betrapt, is hij natuurlijk helemaal onschuldig, maar komt zijn baan toch op het spel te staan omdat het bestuur aanneemt dat hij misbruik van haar heeft gemaakt. (De scène in kwestie begint in de film hieronder op 0:02:36.)
Dit cliché is zo hardnekkig dat het in zowat elke film die zich binnen de universiteit afspeelt wel weer de kop opsteekt. Nu gebeurt het heus wel eens dat er iets tussen een student en een docent aan de universiteit iets gebeurt, maar het probleem zit in de structurele manier waarop dit in films (en romans, en tv-series) wordt ingevuld.
De mannelijke docent is maar al te vaak de sympathieke maar volstrekt onschuldige geleerde die zich het hoofd uiteindelijk op hol laat brengen door al het vrouwelijk schoon om hem heen. De studentes zijn jong, bloedmooi en buitengewoon volhardend in hun obsessie om de arme docent te verleiden. Het nieuwsbericht over de walgelijke viespeuk die onder de kleren van zijn studentes probeerde te filmen, laat dan ook wel een van de consequenties van dit soort beeldvorming zien: vrouwelijke studenten zien we in films als verleidelijke leeghoofden, waardoor ze ook in de praktijk te vaak worden beschouwd als objecten die in de eerste plaats aanwezig zijn om de professor op te winden.
