Kirsty McHenry | Leven in de grote stad als internationale student

Met mijn handen op mijn heupen bekeek ik de stapels overvolle dozen rondom het appartement waar ik net met twee goede vrienden was ingetrokken. Terwijl ik een hoop spullen, die ik in de loop der jaren in Amsterdam verzamelde, stuk voor stuk met de metro naar mijn nieuwe huis bracht, probeerde ik me te herinneren hoe ik hier terecht was gekomen.

Afkomstig uit een piepklein stadje in Ierland, waar iedereen niet alleen je naam kent, maar ook je hele familielijn, was ik niet toegerust met de ‘ijzeren’ onafhankelijkheid die nodig is in de grote stad. Zonder dat geruststellende netwerk van gedwongen nabijheid om op terug te vallen, moest ik alleen op mijn persoonlijkheid vertrouwen om vrienden te maken; het was op zijn zachtst gezegd een uitdaging. Terwijl ik de ene nacht na de andere onvrijwillig alleen op mijn kamer doorbracht, werd ik gedwongen om te studeren uit wanhoop en in de hoop dat mijn politicologieboeken enige troost zouden bieden. Dat deden ze niet. Maar voordat ik te diep kon nadenken over mijn sociale tekortkomingen, slaagde ik er eindelijk in om echte vrienden te maken.

Vrienden hebben een gevoel van stabiliteit gebracht in mijn leven als internationale student. Naarmate mijn vriendenkring groeit, begint de stad bovendien meer op het dorp te lijken waar Amsterdammers haar gekscherend mee vergelijken. Ik denk nog vaak terug aan de dag dat ik met tassen in mijn hand vanaf Schiphol uit de bus stapte en naar de lichtjes van de Brug staarde alsof ik op Times Square stond. Sindsdien ben ik gaan samenwonen met mensen om wie ik geef en heb ik het gevoel dat ik eindelijk een thuis en - hoe oubollig het ook klinkt - een familie heb in Amsterdam. Mijn nieuwe huisgenoten weten nog niet dat ik hen in deze rol heb gecast, maar gelukkig hebben ze, net als een echte familie, niet veel keus.

Kirsty McHenry studeert politicologie aan de UvA.