Niks meer missen?
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!
Foto: Daniël Rommens
opinie

Stella’s waslijst | ‘Afgelopen week plukte ik de vruchten van de lockdown’

Stella Vrijmoed,
6 oktober 2020 - 08:36

Scriptie succesvol ingeleverd, bul op zak: het ‘echte’ leven kan beginnen. Hoe doe je dat met een wankele arbeidsmarkt, een overspannen huizenmarkt én een ontwrichtende pandemie? Afgestudeerde Stella worstelt zich door haar waslijst met uitdagingen. Deze week: de appel.

Afgelopen week plukte ik de vruchten van de lockdown. Letterlijk, want ik oogstte de eerste en enige appel die vanaf april aan het rijpen was aan het kleine appelboompje op mijn balkon. Maandenlang volgde ik zijn groei, helemaal vanaf de bestuiving door een klein bijtje. Ik zag hoe hij van een knopje een groene vrucht werd. Ik zag hoe zijn soortgenootjes ten onder gingen aan een luizenplaag en hoe de tak die hem voedde langzaam bijna knakte door zijn gewicht. In de laatste weken kreeg hij een gezonde blos op zijn appelwangen. En toen plukte ik hem.

 

Het is een mooie appel. Een echte appel. Hij ruikt zelfs naar appel. Zwaar is-ie ook: dat dat takje het gehouden heeft! Als ik mijn nagel erin zet, kan ik het sap van de appel al bijna proeven. Ik kan er niet over uit dat dat zomaar gegroeid is op mijn Amsterdamse balkonnetje. Dat dat bijtje wist dat er hier, op drie hoog in een drukke stad, bloemetjes waren om te bestuiven. En dat het boompje de luizenplaag te boven kwam en weer verse, groene blaadjes aan zijn takken kreeg.

‘Deze herfst kan zomaar heel grimmig worden. En de winter ook’

Nu begint de herfst. Net als de appelboom, kwamen mijn dierbaren en ik de lockdown van de lente uiteindelijk in goede gezondheid door. En in de zomer plukten we daar de vruchten van. We konden weer reizen, bijeenkomen, uiteten. We hebben weer kunnen dansen, sporten, mochten weer naar het theater en vierden bruiloften.

 

De lockdown heeft mij persoonlijk ook veel gebracht. Mijn leven van nu is niet te vergelijken met mijn leven van daarvoor. En dat is niet alleen omdat er geen scriptie meer boven mijn hoofd hangt. Ik heb voornamelijk geleerd op de rem te trappen wanneer dat nodig is en met meer aandacht minder dingen te doen. En dat werkt in heel veel vlakken door: ik ben niet alleen rustiger, ik weet me ook beter te beheersen.

‘Het zwarte gat van afgestudeerd zijn krijgt nieuwe dieptes’

Maar ik denk niet dat heel Nederland met me mee heeft gedaan. Sterker nog, ik weet het zeker. Dat ik afstand hield op een bruiloft, betekent nog niet dat iedereen dat deed. Heeft Nederland te hard gefeest? Te vroeg gejuicht? De goede oogst er te snel doorheen gejaagd? 

 

Deze herfst kan zomaar heel grimmig worden. En de winter ook. De week van de appeloogst was namelijk ook de week van de persconferentie van 28 september: de aankondiging van maatregelen waarvan we niet weten of ze gaan werken. Het lijkt alsof de regering net zo in het ongewisse verkeert over de toekomst van Nederland als ik over de mijne.

 

Mijn huidige banen in het theater en het museum – laat staan mogelijke toekomstige banen in de culturele sector – zijn constant onderhevig aan de grillen van het virus. Kunnen we openblijven? Wordt mijn contract verlengd? Komen er wel nieuwe vacatures?

 

De overgang van studie naar werk waar ik al tien jaar met onzekere blik naar tuurde, hopend dat het beeld wat scherper zou worden in de loop der jaren, betreedt nu nieuwe velden van onduidelijkheid. Het zwarte gat van afgestudeerd zijn krijgt nieuwe dieptes.

 

Het duizelt me. Ik kijk nog één keer naar de appel. Dan neem ik een hap. Ik geniet nog even van het laatste wat de lockdown mij heeft opgeleverd. Het laatste stukje van de zomer. Het smaakt zuurder dan ik dacht.

Lees meer over