Niks meer missen?
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!
Foto: Daniël Rommens
opinie

Stella’s waslijst | ‘Ben ik niet gewoon een luiwammes die eigenlijk helemaal niet wíl werken?’

Stella Vrijmoed,
14 april 2020 - 13:03

Faalangst, prestatiedruk en keuzestress: hoe leuk is studeren nog? En dan heb je ook nog eens een waslijst aan praktische dingen te leren op weg naar die verdomde volwassenheid. Stella en Eva schrijven het om en om van zich af. Dit keer: een bevrijding van alle ambities.

Laat ik met de deur in huis vallen: de afgelopen weken waren het modelvoorbeeld van hoe ik mijn leven wens te kunnen leven. Voetballen op straat, lezen in mijn hangmat, kaarten knutselen en bellen met mijn vrienden en familie. In de ochtend vaak wat werk doen – scriptie, e-mails, column – en op een vast tijdstip aan tafel aanschuiven met mijn huisgenootjes voor het avondeten.

 

Ik verlangde al een tijd naar de rust en de eenvoud van zo’n leven. Maar feitelijk doe ik voornamelijk fijne dingen en werk ik nauwelijks. Een oude twijfel steekt dan weer de kop op: ben ik niet gewoon een luiwammes die eigenlijk helemaal niet wíl werken?

‘Wil ik dit rustige leven om de juiste redenen? Heb ik niet gewoon nog steeds een beetje faalangst?’

Ik heb mezelf nooit ambitieus gevonden. Ambitieus, dat ben je als je carrière wil maken of als je competitief bent in sporten. Althans, dat vond ik altijd. Ik heb nooit zulke gevoelens gekoesterd. Ik weet dat aanvankelijk aan het feit dat de meeste dingen me relatief makkelijk af gingen: ik hoefde nooit heel hard te werken om redelijk oké terecht te komen, zowel op school als bij de hobby’s die ik beoefende. Zo bleef ik gewoon met weinig inspanning gemiddeld scoren, ook gedurende mijn studietijd. Bovendien kwam er na jaren studeren een andere verklaring voor mijn non-ambitieuze gedachten: ik had nog steeds niet echt een beeld van wat voor werk ik wilde doen, laat staan dat ik daar dan ambitie voor zou kunnen hebben.

 

Maar ambitie is cool, toch? Men wil worden gezien als een harde werker, niet als een lapzwans. Toch teken ik voor dit rustige leven. Een beetje werken bij een leuke baan, maar vooral daarnaast heel fijn leven. Dat is wat ik wil. Maar ik schaam me daar best een beetje voor. Wil ik het wel om de juiste redenen? Heb ik niet gewoon nog steeds een beetje faalangst, bijvoorbeeld?

 

Het vreemdste gebeurde mij echter laatst: mijn therapeut noemde mij ambitieus. Natúúrlijk kan ik ambitie veel breder vertalen dan alleen naar hogerop willen in een baan. Pre-corona wilde ik kort gezegd alles. En ik deed ook alles. Elk uur van mijn dag was volgepland. Afspraken met vrienden of familie, danslessen, trainingen, scriptiemiddagen, dagdiensten én avonddiensten. En ik legde mezelf steeds maar weer nieuwe verplichtingen op – zowel op werk- en studiegebied als op sociaal en recreatief vlak – en had een enorme moeite om keuzes maken tussen alles wat ik wilde. Inderdaad eigenlijk best ambitieus.

‘Wil ik al die ambities blijven doorzetten post-corona? Het antwoord is nee’

Maar goed, dat was pre-corona. Feit is dat het coronaleven me juist goed bevalt, omdat ik even bevrijd ben van al die ambities. Ik hoef nu veel minder keuzes te maken. Misschien is dat wat me zo bevalt. Een bevrijding van al mijn ambities. De vraag die overblijft is dan vooral: wil ik al die ambities blijven doorzetten post-corona?

 

Afgaand op mijn huidige geluksgevoel is dat antwoord dus nee. Ik moet er een paar laten vallen om mijn leven iets minder vol te laten zijn. Iets rustiger en eenvoudiger willen leven maakt me nog niet lui. Hard werken is misschien nu de norm, maar het laat een mens uiteindelijk toch uitgeblust op de bank terechtkomen. Dat zien we helaas veel te vaak de laatste tijd.

 

Wie weet verandert er wat aan die mentaliteit na deze crisis. Wie weet willen er meer mensen zoals ik permanent een tempootje omlaag. Ik ben benieuwd.