Magazine | Hoe de Flowerbikeman Amsterdam overnam
Al jaren is de Amerikaanse Warren Gregory, in de volksmond beter bekend onder zijn alter ego Flowerbikeman, een bekend gezicht in Amsterdam. Met zijn vrolijke fietsen fleurt hij de stad op, al is het de vraag hoe lang: hij wordt met uitzetting bedreigd. ‘Ik hoop dat ze mijn fietsen iets magisch vinden.’
Het is tien uur ’s ochtends wanneer de 55-jarige Warren Gregory – beter bekend als de Flowerbikeman – op een bankje in Amsterdam-Noord van de zon zit te genieten. In zijn ene hand een blikje bier, in de andere een joint. ‘Early lunch,’ noemt de geboren Amerikaan dat. Gekleed in een vrolijk blauw overhemd, zuurstokroze schoenen (‘zelf beschilderd’) en een zwarte overall laat hij even verderop zijn werkplaats zien, waar hij de afgelopen twintig jaar talloze fietsen decoreerde in de voor hem zo kenmerkende stijl van bloemen, glitters en felle kleuren.
Ten tijde van dit interview was Gregory nog gewoon op vrije voeten en verbleef hij op zijn vaste woonplaats in Amsterdam-Noord, maar inmiddels zit hij al een maand vast. Terwijl hij in voorarrest werd gehouden voor een andere zaak – waarover die precies ging is niet duidelijk – kreeg de IND in de gaten dat hij niet over de juiste verblijfspapieren beschikt. Binnenkort besluit de rechter of Gregory in Amsterdam mag blijven. Zijn advocaat, Christoph van Rijckevorsel, zei tegen AT5 de kans ‘aanzienlijk’ te achten dat de Flowerbikeman wordt uitgezet.
Hoewel de bloemrijke fietsen, die door heel Amsterdam te zien zijn, één en al vrolijkheid uitstralen, is de reden dat Gregory ooit met zijn flowerbike-project begon een stuk minder luchtig. ‘Toen mijn vrouw Michelle en ik net in Amsterdam waren komen wonen, werd ze getroffen door epilepsie. Daardoor raakte ze haar geheugen kwijt. Dat zorgde er onder meer voor dat ze daarna telkens haar fiets kwijtraakte, omdat ze niet meer wist waar ze die had geparkeerd. Daarom maakte ik 21 jaar geleden voor haar de eerste flowerbike. Zo zou ze altijd haar fiets kunnen herkennen.’
Een vrolijke oplossing voor een bijzonder treurige situatie.
‘Met mijn fietsen bezig zijn is mijn dagelijkse afleiding, want het is hartverscheurend om te zien hoe de situatie van Michelle verslechtert. Mijn motto is love is the cure, mentaal is dat heel belangrijk voor mij. De epilepsie waar Michelle aan lijdt wordt namelijk alleen maar erger, dat komt niet meer goed. Er is geen écht medicijn, dus is van haar houden alles wat ik kan doen.’
Hoe komt het dat je een paar jaar geleden toch tijdelijk stopte met de fietsen?
‘In de zomer van 2021 was er een groepje mensen dat met mij samen wilde werken, maar al snel bleek dat ze alleen maar op geld uit waren. Ze misbruikten het verhaal van Michelle, om eraan te verdienen. Toen ik zei dat ik dat niet wilde, begonnen mijn fietsen die door de stad heen verspreid stonden ineens te verdwijnen. Ze werden verbrand of gesloopt. Dat ging zo drie maanden door. Het was vreselijk, ik kon op die manier niet verdergaan. Gelukkig kon ik een tijd later langzaam weer opstarten, toen dit gedoe wat was gaan liggen.’
Inmiddels staan er fietsen van jouw hand door de hele stad. Hoe is dat?
‘Het heeft ervoor gezorgd dat ik overal in Amsterdam goed behandeld word. Ik krijg wel eens een gratis biertje of een kopje koffie aangeboden. Toch ben ik niet de oorspronkelijke bedenker van dit concept: de eerste bloemenfietsen in Amsterdam werden al in 1910 gemaakt. Dat inspireerde mij om iets vergelijksbaars te doen en blijkbaar heb ik het fenomeen – als een ware Amerikaan – instagrammable gemaakt.’
Een echte Amerikaan, maar na ruim twintig jaar toch ook vooral een echte Amsterdammer?
‘O, dat ben ik zeker, absoluut. De Nederlandsche Bank maakte een boek met de 750 gezichten van Amsterdam, en ik ben nummer 749. Het is dus officieel door de gemeente bepaald, ik ben een Amsterdammer. Ik heb zelfs op billboards en bushokjes gestaan. Het verandert natuurlijk niets aan de vervelende situatie met Michelle, maar dit soort waardering zorgt wel voor een lach op mijn gezicht.’
Iedere zomer arriveert er weer een hele generatie nieuwe studenten in Amsterdam. Wat hoop je dat zij denken wanneer ze jouw fietsen voor het eerst tegenkomen in de stad?
‘Ik hoop natuurlijk dat ze het iets magisch vinden. En ik zou willen dat ze ervan opsteken dat echte liefde wel degelijk bestaat. Misschien is hun hart al eens gebroken, of zijn ze bang dat ze nooit iemand zullen vinden, maar ik hoop dat mijn fietsen ze laat zien dat ware liefde echt is. Voor de liefde verhuis je desnoods de halve wereld over, of ben je in staat de gekste dingen te doen. Dat zien ze wel aan mij.’
