Folia.nl weekblad

Weekgast Sebas Eliens

_{Sebas Eliens (r) en Nick Gloeckl}

Student Sebas Eliëns (25, mathematische en theoretische fysica) is op 24 november per omafiets vertrokken naar Kopenhagen. Hij reist samen met Nick Gloeckl. Zij willen de klimaattop in de Deense hoofdstad bereiken met een minimum aan CO2-uitstoot. Het is hun manier om een sterk akkoord op de top te bepleiten.

Vrijdag 4/12/2009

Wat een verschil om deel uit te maken van een groep!

We worden om negen uur wakker. Er zijn al een aantal mensen aan het ontbijten. Het zelfgebakken brood blijft maar uit de oven komen.

Om twaalf uur heeft iedereen zijn tassen op zijn fiets en gaan we op weg naar het stadscentrum.  We hebben een motorrijder bij ons. Dat is de filmmaker die een documentaire maakt over Kims tocht en zijn project Ride Planet Earth waar we vanaf nu deel van zijn.

In het centrum van Odense maken we reclame voor de fietsrally die we zondag zullen houden van Roskilde naar Kopenhagen.  En we vragen mensen om een boodschap mee te geven op video of een groot spandoek.

Dan gaan we op weg. Het fietsen gaat langzaam. Het is interessant om met alle verschillende mensen te praten die nu ineens samen naar Kopenhagen fietsen en een gemeenschappelijk doel hebben.

We komen aan bij het treinstation. De trein is de meest CO2-neutrale manier om op het eiland van Kopenhagen te komen. Dit is de reden dat we 200 km meer hebben gefietst en geen veerpont hebben genomen. De rit duurt nog geen tien minuten.

Op het perron wacht een jongen ons op. We slapen vanacht bij zijn gezin. Er is gekookt, we kunnen er wassen en internetten. Zelfs de vegetariers van de groep laten zich het geroosterde speenvarken goed smaken.

Donderdag 3/12/2009

We worden wakker in de garage van Henni, die ons appels uit eigen tuin heeft aangeboden. We willen vandaag Kim en de andere fietsers in te halen. Daarvoor moeten we Odense halen, zo’n 104 km.

Vandaag is het nat en grijs. Anders dan gisteren, toen waren de velden wit en sprookjesachtig. Nu is alles grauw.

De vijftig kilometer voor de lunch zijn de zwaarste van de trip. De heuvels zijn af en toe zo steil dat we moeten lopen. Onze omafietsen zijn niet gemaakt voor bergetappes.

Eindelijk over de brug lunchen we met dubbele porties. De vermoeidheid slaat toe. We willen niet weg bij het haardvuur in het verder shabby aandoende wegrestaurant. Nog 41 km.

Tegen drieën zitten we weer op de fiets. Kim en de rest zijn vanochtend hier vertrokken. Het is nog maximaal twee uur licht.

De weg lijkt eindeloos. De heuvels slopen ons energiepeil. Strak achter elkaar rijdend om de tegenwind het hoofd te bieden, trappen we door. Tien kilometer voor Odense begint het keihard te regenen. Geen regenpak is hiertegen opgewassen.

Zonder besef van tijd, boven, of onder trappen we door. Vooruit. Dat is de enige gedachte.

Eindelijk komen we aan bij het adres dat we via email hebben gekregen. We vinden een huis vol warmte en gezelligheid. Er wordt eten gekookt. Er zijn vijftien mensen: twee gastvrouwen, een gastheer en tien fietsers. Mensen maken grapjes, video’s, foto’s en er worden verhalen uitgewisseld. Het voelt als thuis.

Dinsdag 1 december
Gisteravond gebeurde het, onze eerst lekke band. En dat terwijl we net onze hele fietsen weer in topconditie hadden gebracht. Gelukkig vinden we onderdak bij een aardige familie in een mooie schuur. Ons bandenplaksetje blijkt waardeloos. Vanochtend kopen we bij de Duitse Gamma nieuwe materialen. Het bandenplakken gaat voorspoedig en om tien uur fietsen we al, op weg naar het noorden.

Nu begint onze strijd om Kim en de andere fietsers in te halen. We zetten flink aan en razen met zo'n 23 km per uur door de weilanden die nog wit zijn van de nachtvorst. En geloof me, dat is snel op onze fietsen.

Gelukkig is het weer is schitterend. Het is wel koud en we hebben tegenwind, wat het fietsen zwaar maakt, maar de lucht is strakblauw. We fietsen langs een groep windmolens.  Terwijl ik nonchalant een foto probeer te maken rijd ik bijna een twee meter diepe greppel in. Nick weet later net een trap te ontwijken. Dit moet onze geluksdag zijn.

Na de lunch met worst en aardappelen komen we op steeds stillere wegen. We snijden een stuk af op een nauwelijks verharde weg. Geen auto’s, en veel schapen om ons heen. Onder de laagstaande zon voelt het voor het eerst alsof we in de Natuur zijn.

Om zes uur komen we moe bij het hotel dat we gereserveerd hebben aan. We hebben een halve dag op Kim goedgemaakt. Wat we nu nodig hebben is voedsel en een goede nachtrust. We werken de site bij en kijken bij het eten naar de film Rize op mijn laptop.

Maandag 30 november
We zijn in Hamburg, op de zevende dag van onze fietstocht. Ons hostel in Kiez is een beloning waar we flink voor hebben gewerkt. Na een slopende 110 km, met een fikse omweg in de Hamburgse haven, kwamen we gisteren eindelijk aan. Het was nog even zoeken naar de ingang tussen de stripclubs en seksshops, maar daar waren dan eindelijk een warme douche en een schoon bed. Nog even gegeten en gewerkt aan de site en toen naar bed.
In de vorige week hebben bij vier boerderijen onderdak gekregen; in een caravan, twee garages en een bierdrinkkeet. We hebben ontdekt dat een paraplu niet de ideale vorm heeft om te zeilen, we  hebben stickers uitgedeeld voor het stadhuis van Bremen, foto’s en filmpjes gemaakt en veel gewerkt aan de website. Verder hebben we vooral meer dan vierhonderd kilometer gefietst.
We zijn zo’n beetje halverwege. Tijd om orde op zaken te stellen en op te laden voor de rest van de tocht. Dus een bed in een hostel, wassen en een fietscheck. De fietscheck doen we bij de universiteit waar je zelf je fiets kunt maken. Bij ons betekent dat eerder geïnteresseerd toekijken terwijl de dienstdoende vraagbaken onze omafietsen genaamd Becky en Teresa oplappen.
We moeten haast maken, want we hebben ons voorgenomen een groep fietsers die ook voor de klimaatconferentie naar Kopenhagen gaan, waarvan er een uit Australië is komen fietsen, in te halen. Dat wordt hard werken!

Zie ook http://www.cyclingforclimate.nl/