Folia.nl weekblad

Weekgast Sanne Snieder

Sanne Snieder (24) is voorzitter van UNISCA: the United Nations International Student Conference of Amsterdam. Samen met acht bestuursleden organiseert zij een Model United Nations conferentie aan de UvA. De deelnemende Bachelor-studenten, zowel Nederlands als Internationaal, verplaatsen zich een week lang in de schoenen van een VN-afgevaardigde en simuleren zo een VN-conferentie.

Vrijdag 15 januari 

Precies een week later staan we weer in de Rode Hoed, maar dit keer voor de 'closing ceremony'. We zijn inmiddels zo op elkaar ingewerkt dat de opbouw soepel verloopt. De Secretary General en zijn Deputy zitten de Algemene Vergadering voor. Alle resoluties komen langs en ik ren ondertussen op mijn pumps rond met de loopmicrofoon om de sprekers in het debat het woord te geven. Waar zijn die vrijwilligers als je ze nodig hebt? Wel heel leuk om nu alle 'delegates' in actie te zien in een plenaire vergadering.
 
Tijdens de lunch wordt de laatste oplage van onze krant, de UNiversal Times, uitgedeeld. Onze Press Department heeft zich eindelijk in hun krant kunnen uitleven op de sappige details van de afgelopen week. Iedereen zoekt een plekje op om eindelijk de roddels en de sterke verhalen te lezen. Wij kijken met zijn allen trots toe.
 
En dan is het tijd voor de echte afsluiting met de closing speeches. Alle chairs worden naar voren geroepen en roepen na hun speeches de 'best delegates' uit. Iedereen lacht om de anekdotes en joelt om het groepsgevoel te bevestigen. Ik zit te genieten op mijn stoel. Ik mag de dag, en daarmee de conferentieweek, afsluiten met mijn eindspeech. Ik heb me hier al dagen op verheugd. Met oprechte trots bedank ik iedereen voor een fantastische week. Er ontstaat een staande ovatie en emotioneel ren ik naar mijn bestuur toe om door hun omarmd te worden. We did it f*cking live!

Donderdag 14 januari

Vandaag waren we voor het eerst bijna allemaal op tijd. Om acht uur stond er een lekker ontbijtje klaar om de verjaardag van Fleur, onze Secretary, te vieren. Ook onze Secretary-General, Hans Lenders, verrassen we met een taart voor zijn verjaardag.

Het wordt een lange dag voor de comités: Vandaag is de laatste debatdag. De comités moeten voor 22.00 uur hun resoluties hebben geschreven. Na vier dagen achter de rug te hebben lopen wij als bestuur inmiddels rond op de automatische piloot. Hier en daar zijn er nog wat logistieke moeilijkheden, maar verder loopt alles op rolletjes.

Na het avondeten doe ik even een rondje comités. Gezien de tijdsdruk lopen de gemoederen hoog op tussen de delegates, maar daar geniet ik des te meer van. Om 22.00 uur schiet ik nog wat foto's van de applausjes in de First Committee en Second Committee. Wij krijgen ook een shotje wodka om te vieren dat de resoluties er door zijn.

Nu even afkoelen en bijkomen met z'n allen in Kapitein Zeppos. We lopen stiekum te vissen naar complimentjes bij de delegates. En de complimentjes mogen er wezen. 'Not one flaw was made', zei de afgevaardigde van Frankrijk. Zo, in de pocket!

Maandag 11 januari

Vanochtend wordt de General Assemblee officieel geopend in de aula. De charme van de kerk draagt bij aan de ambiance van de ceremonie. Alle delegaties geven in anderhalve minuut hun openingstatement. Afghanistan bijt het spits af, en na anderhalf uur sluit Venezuela de sessie af. Leuk om te zien hoe de deelnemers zich in het land dat ze vertegenwoordigen hebben verplaatst.  

Terwijl ik rustig met de delegates zit te lunchen hoor ik in mijn portofoon een hoop geschreeuw. Wat blijkt: de lokalen die we geboekt dachten te hebben zijn bezet. Mijn bestuurgenoten komen snel in actie; binnen een half uur hebben we nieuwe lokalen. De delegates hebben gelukkig niets door van de stress achter de schermen.

Na nog enkele opstartproblemen door niet meewerkende ict kunnen de debatsessies dan eindelijk beginnen. Het loopt. Tijd voor ons om te relaxen! De grappen vliegen inmiddels weer door de portofoon. ’s Middags leiden we het oude Dagelijks Bestuur rond. Ik moet toegeven dat ik best een beetje trots ben.

Tijdens de documentaire-avond in De Balie, door SIB Amsterdam georganiseerd, lopen de gemoederen hoog op. De discussies over de films zijn ook iets te veel na een heftige debatdag. De biertjes daarna smaken echter heerlijk!

Zaterdag 9 januari
Zodra mijn wekker gaat vraag ik me af waarom we de avond daarvoor ook alweer de hoeveelheid bier hebben gedronken die we hebben gedronken.  Een lichtelijke kater. Zeer slechte timing gezien ik vandaag vijftien gastsprekers moet ontvangen.
Gelukkig loopt het eenmaal op de Oudemanhuispoort allemaal gesmeerd en wachten we in spanning op de eerste gastsprekers. Ondanks de sneeuwstorm komen de meeste gastsprekers keurig op tijd. De Security Council hangt aan de lippen van Arjan Erkel en in de Human Rights Council barst een discussie los met mensenrechtenambassadeur Arjan Hamburger. Ik ondervind een klein stressmomentje wanneer een spreker van het ILO niet komt opdagen. Deze man hebben we speciaal vanuit Geneve over laten vliegen! Een groter stressmoment speelt op wanneer hij twee uur later opeens voor mijn neus staat. Het mysterie is al snel opgelost: ik heb hem de verkeerde tijd doorgegeven. Gelukkig weet ik hem met wat geschuif nog in het programma te passen.
’s Avonds gaan we met de verschillende comités mee uit eten. Even polsen hoe de ‘delegates’ het allemaal beleven. We weten iedereen daarna weer bij elkaar te krijgen en eindigen al dansend in de April. Een legendarisch einde van een geslaagde dag!

Vrijdag 8 januari
Daar sta ik dan, achter mijn katheder in de Rode Hoed, voor een publiek van zo’n honderdvijftig man. Op de eerste rij kijken niemand minder dan burgemeester Job Cohen, Louise Fresco en Cees Hamelink mij verwachtingsvol aan. Ik probeer mijn zenuwen te onderdrukken en steek van wal. Mijn speech vloeit er gelukkig redelijk soepel uit. En na tien minuten zit het er eindelijk op. Het einde van mijn ‘moment of fame’ en het begin van de conferentie!
De speech van Job Cohen gaat volledig langs me heen doordat ik nog zit bij te komen. Louise Fresco helpt me met haar interessante anekdotes over de VN er weer snel bovenop. Zodra Cees Hamelink begint te spreken en de hele zaal dubbel ligt van het lachen, weet ik dat de opening een succes is. Hij vraagt zich af of het niet eens tijd wordt voor de VN om met pensioen te gaan op 65 jarige leeftijd. Wat een fantastische spreker en wat een inspirerende man!
De deelnemers vertrekken vervolgens naar de Oudemanhuispoort. Om half twee begint daar een onderhandelingssimulatie georganiseerd door Clingendael. De deelnemers zijn enthousiast, en dat vieren we na afloop met z’n allen in Café de Heffer.

Reacties van lezers

Overige artikelen