Folia.nl weekblad

Weekgast Michael Jungen

Michael Jungen (20) studeert Europese studies en informatica. Met zijn partij Mei won hij de studentenraadsverkiezingen, die werden gehouden tussen 3 en 7 mei.

Vrijdag 14 mei
Eerst lekker ontbeten met z’n allen. Met scrambled eggs and bacon. De bedoeling was dat we naar de brouwerij zouden gaan van La Chouffe, maar dat hadden we niet gered: De rondleiding was al begonnen. Een andere brouwerij was helaas ook geen optie, die was vol. Dus besloten we met z’n allen naar de grotten van Neptunus te gaan, waar we eerst rond hebben gedwaald om vervolgens in een bootje op een ondergronds meer te dobberen. Best leuk, al riepen de achtergrondmuziek en lichteffecten wel een Efteling-gevoel op.
Weer in het huisje aangekomen begon het echte werk. Iedereen moest alle beleidsplannen doornemen en die hebben we daarna besproken. Ook werd de visie behandeld en hebben we een SWOT-analyse (Strengths, Weaknesses, Opportunities and Threats) gemaakt. Al met al duurde het toch nog wel een tijdje, maar daarna konden we weer lekker borrelen zoals het hoort. Ik begon onderhand toch wel te wennen aan onze Bourgondische levensstijl, maar de pret zal maar toch zaterdagavond duren. Dan moeten we weer naar huis.
Ik kijk terug op een chaotische week, met daarin het reguliere schoolwerk, de wekelijkse UNISCA vergadering, een doodsbenauwde verkiezingsuitslag, een spetterende date en de start van een beleidsweekend. Gelukkig heb ik de week weer overleeft en kan ik niet wachten tot de volgende. Heerlijk zo!

Donderdag 13 mei
Met mijn sporttas helemaal volgestouwd verlaat ik mijn kamer op weg naar het Amstelstation. Vanuit daar gingen we op beleidsweekend naar de Ardennen, maar eerst nog even bij de Burger King ontbijt halen. Onderweg nog snel een paar stukken doornemen en emails beantwoorden. Een weekendje er even tussenuit – weg van alle verkiezingspolitiek en huiswerk - daar had ik echt zin in!
Daar aangekomen, moesten we eerst de auto ontdoen van tassen en boodschappen.  Daarna drie uur wachten tot de rest van de groep aan zou komen. Bij gebrek aan iets beters doken we de jacuzzi in met een heerlijk glas prosecco. We moesten immers toch wachten. Hemelvaartdag is voor mij, volgens mij, nog nooit zó chill geweest. In de avond lekker gegeten en borrelhapjes genuttigd, afsluitend een feestje. Het beleidsweekend was begonnen.

Woensdag 12 mei
6:45 uur. Mijn lieve vader staat voor de deur. Hij heeft spullen voor me meegenomen voor het beleidsweekend van morgen. Hij zegt nog wat tegen me, maar het dringt niet tot me door. Ik ben brak. Helaas moet ik wakker blijven en stap onder de douche. Bij het aankleden val ik in slaap. Godverdomme.
Twee uur later word ik weer wakker en ik kleed me snel aan. Om 9:00 uur moet ik aanwezig zijn voor een groepsopdracht, maar dat heb ik niet gehaald. Gelukkig zijn ze heel vergevend en al snel wordt mijn te late aanwezigheid vergeten. De test-run van ons computerprogramma ging goed en mijn humeur slaat om. De kriebels in mijn buik beginnen op te spelen, het zweet breekt me uit, ik kan nog maar aan één ding denken: Ik heb een date vanavond.
Op weg naar huis twee broodjes döner gehaald, want koken kan ik nog niet. Heb de vaatwas alweer een tijdje niet gedaan en ook nu heb ik daar geen zin in. Dan slaan de zenuwen weer toe. Het was dinsdsagmiddag all-over-again. Toch nog maar weer een keertje douchen, gel in m’n haar en m’n lekkerstje geurtje op. Ondanks mijn toestand was de date echt super, en leuk, en geweldig. Met een lekker, maar vreemd gevoel dut ik in. Welterusten.

Dinsdag 12 mei
We hebben gewonnen! De maandenlange voorbereidingen en de drukke verkiezingsweken zijn niet voor niets geweest. Mei heeft gewoon weer vier zetels behaald in de in Centrale Studentenraad! De afgelopen dagen schommelde mijn nervositeit tussen absolute kalmte en totale paniek. Wat een heftige tijd zeg!
De uitslag werd bekend gemaakt in het Maagdenhuis van de UvA. Om half 5 ’s middags werd iedereen verwacht in de grote hal. Daar sprak rector magnificus Dymph van den Boom het verlossende woord. Natuurlijk begon ze met de uitslagen van alle facultaire raden en moest ik een half uur met knikkende knieën overeind blijven staan. Toen het moment daar was, toen op één na alle uitslagen bekend waren, toen was onze raad aan de beurt. Vanuit het niets begon iedereen om mij heen te gillen en te springen en mij te omhelzen. Ik keek naar het scherm waar de uitslag op geprojecteerd stond en toen besefte ik het pas: We hebben gewonnen!
Ik kon me geluk niet op! Maar toch zinderde de nervositeit gedurende de hele avond nog door mijn lichaam. Bij de borrel in het Maagdenhuis, bij het gezamenlijk diner van onze partij, bij onze stamkroeg in de Gaeper, altijd en overal. Nu is de rust wedergekeerd. Ik ben net thuis (half 4 ‘s nachts) en moet morgen weer vroeg op. Wat een heerlijke dag en wat is het leven toch mooi! Mei hoog!

Maandag 11 mei
Na twee extreem drukke verkiezingsweken had ik dit weekend eindelijk rust. Rust die ik niet alleen verdiend, maar ook nodig had. Gelukkig kan ik sinds vanochtend weer van herstel spreken. Ik voel me weer helemaal toppie en ben er klaar voor deze week weer te gaan knallen! En dat zal moeten, want de afgelopen weken heeft mijn huiswerk een enorme deuk opgelopen en heb ik dit weekend wéér mijn werkstuk niet af gekregen. Afin, nieuwe week, nieuwe kansen, toch?
Vanochtend ben ik eerst vanuit mijn ouderlijk huis in Almere naar REC-P vertrokken voor een computerpracticum. Tijd om langs m’n kamer te gaan, was er niet en zodoende was ik gedoemd de hele dag twee zware tassen mee te sjouwen. Van ’s ochtends vroeg tot ’s middags laat naar programmacode kijken – slopend. Daarna met de tram naar het kantoor van UNISCA om tot half acht aan het Information Booklet te werken. Tussendoor natuurlijk nog wel even snel falafel gehaald – Je moet toch iets eten hè. Aansluitend was onze wekelijkse board-meeting waar ons komende bestuursuitje de vergadering kaapte. Zelf had ik eigenlijk niet zoveel te melden, maar anderen gelukkig wel. Daarna stond het Information Booklet weer op de agenda. Rond twaalf uur kwam ik weer voldaan maar vermoeid aan op mijn kamer. Nog even Hero ‘Drinkman’ en mijn homomoeder Annemarie Jorritsma aanhoren bij Pauw en Witteman en dan lekker slapen. Dit stukje, dat schrijf ik morgenochtend wel.