Folia.nl weekblad

Weekgast Malika el Mhassani

 

 

 

Malika el Mhassani (20) is masterstudente arbeidsrecht. Ze doet mee aan de vastenmaand Ramadan, die op 1 september begon.

Vrijdag 12 september 2008
Dit is de laatste dag in mijn Folia Ramadan-dagboek. In de afgelopen week heb ik geprobeerd mensen een kijkje te laten nemen in het leven van een student die meedoet aan de Ramadan. Zo heeft iedereen mee kunnen lezen wat voor geweldige iftar-maaltijd ik heb meegemaakt (not), of over de deprimerende dag in de bieb, maar ook de supermelige bui is niet onbesproken gebleven. Vandaag was het een vrij ‘normale’dag.
Op vrijdagavond is het in Huize el Mhassani namelijk traditie om allemaal bij elkaar te komen in het ouderlijk huis. Vanavond was dan ook geen uitzondering. Zoals elke vrijdag heeft mijn moeder zich weer helemaal uitgesloofd met haar verse soep, lekkere hapjes en gezonde fruitshakes.
Tijdens het eten probeert iedereen zijn verhaal te doen en te vertellen wat voor interessante dingen in de afgelopen week zijn gebeurd. Aan de ene kant van de tafel gaat het gesprek over hoe groot de baby al is geworden en hoeveel hij al eet. Terwijl de andere kant luistert naar een verhaal van mijn zwager over ‘aandelen- en optietrades’ waar deze week veel geld mee is verdiend op de beurs. Licht verveeld denk ik aan hoe heerlijk het weekend is. Geen colleges, geen werk maar lekker uitslapen, winkelen en eindelijk eens in hogere sferen proberen te geraken. Sommige mensen zeggen dat het vasten heel geestverlichtend kan werken, waardoor je op een abstract niveau over allerlei soorten kwesties begint na te denken. (Ik vraag me af of dat misschien  komt doordat er te veel wierook brandt). Het is mij in ieder geval nog niet gelukt deze Ramadan, wellicht na een goede meditatiesessie. Oh nee, dan moet ik daar wel zo’n meditatiematje voor hebben. Ach, dan heb ik weer een goede reden om te gaan winkelen.

 

Donderdag 11 september 2008
In de Ramadan ken ik twee soorten mensen, degenen die melig worden van de honger en degenen die chagrijnig worden. Het grootste deel van de Marokkaanse gemeenschap wordt buitengewoon chagrijnig, zelfs met het mooie weer dat we nu hebben, zul je bij weinigen een glimlach zien. Zo is 90 procent van Amsterdam-West boos, als ik tenminste een oud Asva-collega mag geloven. Zij vroeg me hoe dat nou kwam. ‘Waarschijnlijk door de honger’, antwoordde ik.
Vandaag liep ik in de stad samen met een vriendin toen we besloten een spel te spelen, genaamd: Wie heeft de meeste honger? De spelregels zijn als volgt: wie de meest chagrijnige kop scout, heeft gewonnen! We hebben ons urenlang vermaakt, tot ergernis van velen. Ik denk dat ons geschater door de hele Kalverstraat was te horen. Ik ben dan ook een type dat ontzettend melig kan worden door de honger. Alles klinkt opeens veel grappiger. Ook tijdens het ontbijt ben ik vaak de enige die zich helemaal kapot kan lachen als mijn broertje de pot pindakaas niet open kan krijgen door de slaap. Hij is het chagrijnige type: ‘Kom op Malika, het is f*cking 5 uur ’s ochtends. Hou eens een keer op met lachen!’
Ook op het werk was ik vandaag alles behalve serieus. Mede dankzij de altijd vrolijke Anne, die wilde weten of ik een broodje kaas eet in de ochtend en me vroeg wat de Ramadan nou precies voor me betekent. Die heeft duidelijk mijn weeklog gelezen.
Ik denk dat het ook kwam door de zaken die vandaag binnenkwamen bij het Asva- rechtsbureau. Zo wilde een student een telefoonmaatschappij gaan aanklagen omdat die volgens hem te veel geld van zijn rekening af had geschreven. Mijn reactie: ‘Aanklagen voor wat? Voor het feit dat jij buiten je bundel hebt gebeld?’ (Dit heb ik natuurlijk wel wat tactvoller overgebracht, maar de boodschap was duidelijk.)
Hoe dan ook, vandaag was een geweldige en melige Ramadan-dag!

 

Woensdag 10 september 2008
Vandaag voelde ik wat een ingrijpende impact het vasten kan hebben op je lichaam en geest. Ik voelde me vandaag zo uitgeput en kon me totaal niet concentreren. Tijdens dat ene uurtje in de juridische bieb heb ik vooruit starend naar buiten gekeken. En in de werkgroep kon ik het ook niet allemaal volgen. Normaal gesproken heb ik gedurende de dag best veel energie, maar vandaag voelde ik me verslagen. Het is ook niet makkelijk om van 5 uur ’s ochtends tot 8 uur ’s avonds niks te eten en te drinken, en daarnaast vrolijk doorgaan met je studie en bijbaan. Ik voel me dan ook ontzettend schuldig dat ik niet de energie heb om de dingen te doen die ik wil doen. Zoals bijvoorbeeld naar de moskee gaan en daar het avondgebed bidden. Ik ben al blij als ik in het weekend een bezoekje breng aan de moskee waarna ik de volgende ochtend lekker kan uitslapen. Een soort weekendmoslim voel ik me dan. Gedurende de week ben ik zo bezig met de dagelijkse verplichtingen dat ik niet echt toekom aan het wezenlijk ervaren van de Ramadan. Gelukkig bidden we thuis ook gezamenlijk en krijg ik toch dat saamhorigheidsgevoel wat zo sterk in de moskee heerst.

Dinsdag 9 september 2008

Zo, mijn buikje zit weer lekker vol. Ben net thuis van een iftar in het Bijbels museum. Verbazend genoeg weten veel mensen niet wat een iftar nou eigenlijk is. Nou, het is heel simpel. Van zonsopgang tot zonsondergang wordt er gevast, een iftar is de maaltijd waarmee het vasten wordt verbroken. Vaak wordt dit gezamenlijk gedaan door familie of vrienden. Vandaag was ik in het gezelschap van ruim 50 mensen, waarvan de meerderheid autochtoon en boven de 40 jaar was. Toch grappig vind ik dat er zoveel mensen geïnteresseerd zijn in zo’n avond. Voor velen was het dan ook de eerste iftar en overal hoorde je mmm-geluiden toen de traditionele linzensoep werd geserveerd. Ik moet zeggen dat het wel aardig smaakte, al kan niemand die van mijn moeder overtreffen. Ook de verschillende salades vielen goed in smaak, en die met verse ananas was persoonlijk mijn favoriet. 

Voorafgaande aan deze heerlijke maaltijd vond er een discussie plaats tussen mensen met verschillende geloven die allen ervaring hebben gehad met vasten. Zo vertelde de katholieke dame dat zij vooral vanuit solidaire beweegredenen met Jezus vastte, terwijl de Hindoestaanse jongen het vooral als zelfdisciplinerend ervaarde. De moslimdame en de joodse dame hadden dezelfde motivatie:  zij willen beiden dichter bij god komen. Over het algemeen kan ik mij in alle doelstellingen vinden; de ramadan betekent zowel solidariteit als zelfdiscipline, maar ook geloofsversterking en bewustwording. 

Zo’n avond als deze is uitermate geschikt om de kennis over de ramadan bij mensen te vergroten, maar het is zo jammer dat het veel van die typische weldoeners aantrekt. Het zal zeker goed bedoeld zijn, maar het komt niet altijd recht uit het hart. Dat gevoel kreeg ik dan ook vanavond. Aan de organisatie lag het zeker niet, noch aan de panelleden of de gespreksleider. Het publiek viel gewoon tegen. 

Maandag 8 september 2008

Na een week de typische Ramadan-vragen te hebben beantwoord, kwam ik vandaag een oud-klasgenoot tegen die precies dezelfde vragen stelde als alle anderen: ‘Waneer mag je weer eten? Hoe lang duurt de Ramadan? Eet jij dan ook met je hele familie?’.
Maar de stomste vragen zijn deze: ‘Mag je helemaal niks eten? En ook niks drinken? Dus ook geen water?’
En ik maar vermoeid nee zuchten. ‘Ik mag niks eten of drinken, dus inderdaad ook geen water drinken.’ Sommige mensen hebben niet in de gaten hoe dom deze vragen klinken, maar ik ben gelukkig niet zo onbeleefd om de stupiditeit ervan aan te geven. Zo blijf ik maar vermoeid ‘Nee’ antwoorden.
Uiteindelijk vind ik het alleen maar positief dat er vragen worden gesteld. Zolang dat gebeurt, blijft de dialoog bestaan. En wellicht zullen er ooit wel eens meer inhoudelijke vragen worden gesteld, zoals wat de Ramadan nou precies inhoudt en wat dat voor mensen betekent. Als ik mijn medemoslims vraag wat de Ramadan voor hun betekent, krijg ik de meest uiteenlopende antwoorden. Voor de één betekent het bezinning, voor de ander versterking van het geloof. Sommigen zijn wat praktischer en zeggen te hopen een paar kilo’s af te vallen. Voor mij is het vooral geloofsversterking en als ik toevallig een paar kilo’s afval zal ik daar zeker niet om treuren!

 

Reacties van lezers

Overige artikelen