Folia.nl weekblad

Weekgast Katusha Sol

Katusha Sol (23) is student politicologie. Ze loopt sinds september stage op het hoofdkwartier van de Verenigde Naties in New York.

Vrijdag 29 november
In de kantine is het leeg. Voor de meeste Amerikanen is de dag na Thanksgiving een vrije dag, ook wel bekend als Black Friday. Vanaf vijf uur 's ochtends staan mensen al in de rij voor waanzinnige kortingen. Ook al kan je hier natuurlijk geweldig goed winkelen, ik kan me weinig veroorloven met mijn onbetaalde stage. Vandaag heb ik trouwens ook een goede reden om de aanbiedingen aan me voorbij te laten gaan: het is mijn laatste werkdag.
Halimatou, Luzangela en ik zitten op onze vaste plek voor het grote raam met uitzicht over de Hudson naar Long Island. We eten onze turkey-sandwich (gevolg van een feestmaal gisteren) en speculeren over ons leven na New York. Na 2,5 maand als stagiair een kantoor, roddels en werkfrustraties met elkaar te hebben gedeeld willen we eigenlijk nog geen afscheid nemen. Gelukkig is het niet helemaal definitief, New York verlaten we allemaal pas over een paar weken. Die weken zullen wel heel anders worden dan mijn ervaring tot nu toe. Dit weekend ga ik weer verhuizen, nu eens niet naar Brooklyn of Harlem, maar op stand in het sjieke Upper East Side. Over grote veranderingen gesproken, dan heb ik ook ineens geen vaste werktijden meer.
Voor de laatste keer lopen we door de VN deuren. Het is vijf uur, en we besluiten te genieten ons laatste Thank God it's Friday-gevoel voor de komende tijd.

Donderdag 28 november
Ik word verrassend laat wakker, maar het is dan ook een feestdag. Tot voor kort wist ik niet eens wat Thanksgiving was, maar er is me hier verteld dat Amerikanen vandaag vieren dat de indianen in deze tijd ooit hun eten deelden met de kolonisten. Maar natuurlijk is het ook weer een excuus om heel veel te eten en drinken met familie en vrienden. Geen religieuze feestdag, dus iedereen doet eraan mee. Uniek is dat zelfs in New York, met haar 24-uurseconomie, alle winkels dicht zijn. Leuk van Amerikanen is dat ze je snel uitnodigen; bijna alle familieloze buitenlandse studenten en stagiairs die ik hier ken zitten vanavond ergens bij een familie aan tafel. Ik ben zelf gevraagd door de Amerikaanse vrouw bij wie ik even gewoond heb, want op deze dag ‘you just have to be with a family and try the traditional food.’ Alleen zijn is not done vandaag. Mensen hier schijnen al weken bezig te zijn met het kopen van ingrediënten, marineren en bakken. Ik ben benieuwd naar de voor mij onbekende Amerikaanse keuken dus ik ga al vroeg in de middag op weg om te helpen bakken&braden. Als ik aankom in de keuken lijkt het alsof er een bom is ontploft, overal pruttelende pannen; aardappels voor de mashed potatoe, zoete cranberrysaus, spruitjes, en taart in de oven. Natuurlijk heb ik de eer om de special te bereiden, de stuffed turkey. Daar ligt ie, in de marinade. Ik besluit me niet te laten kennen en duw de groentes een voor een in de kalkoen. Eenmaal in de oven voel ik me trots dat ik echt heb geholpen, het ruikt heerlijk.

Woensdag 27 november
Terwijl het buiten grauw is, kijk ik de hele ochtend naar beelden van stralende zon, witte stranden, en palmbomen – op mijn computerscherm. Nee, ik ben niet stiekem een vakantie aan het boeken tijdens mijn werk, ik probeer serieus met mijn stageopdracht bezig te zijn. Bij de dekolonisatie-unit zoek ik op internet en in databases naar ontwikkelingen in een aantal gekoloniseerde territoria in de wereld. De meeste gebieden die op deze VN-lijst voorkomen zijn tropische eilanden, de een nog idyllischer dan de ander. Maar Montserrat, the US Virgin Islands en Nieuw Caledonië zijn voor mij op dit moment helaas even mooi als onbereikbaar. De realiteit van de dag is dat mijn stage bijna ten einde loopt en dat ik die workingpapers moet gaan doornemen met mijn punktliche supervisor. Ik besluit dan ook om me niet langer te laten afleiden door die palmbomen. Of door Google Chat. Aan het eind van de dag word ik verrast door de zelfgemaakte taart van mijn collega Halimatou.
’s Avonds naar Williamsburg. Zoals veel plekken in New York kent ook deze buurt een bepaald type inwoner: Williamsburgers zijn te omschrijven als ietwat bleke twintigers met skinny jeans, jaren '80 brillen en een fiets aan de hand. Erg hipster (zoals deze movement ook wel genoemd wordt), en met eindeloos veel opties voor een avond als vanavond. Om te beginnen met de keuze wat we gaan eten; willen we Aziatisch, Afrikaans, anything?! En dat is nog maar het begin van de avond. O,o New York!

Dinsdag 26 november
Net als het VN-gebouw lijkt ook de New School University toe aan vernieuwing.  Het schijnt dat ze eigenlijk een hele nieuwe faculteit wilden bouwen, maar dat er nu zelfs geen geld is om alleen al de afbraak te bekostigen. De vale stoelen en afgebladderde muren contrasteren inderdaad scherp met de leren lounge-banken en prive-computertafels van Columbia University, een andere prestigieuze universiteit die ik hier in New York heb bezocht. Bij binnekomst ga ik in onderhandeling met de New School portier; ik wil proberen om van de bieb hier gebruik te maken omdat ik de komende tijd een aantal vrije dagen heb die ik aan mijn scriptie wil besteden.  Zoals vaak in New York wordt me vriendelijk maar beslist verteld dat het iemand anders is die hier over gaat. Ik zal dus moeten gaan mailen en bellen om een aanvraag te doen. Gelukkig  kan ik nu gewoon naar binnen als bezoeker van Florian,  een politcologie medestudent die ik tijdens de viering van Obama’s overwinning  tegen het lijf liep op een feestje van de Young Democrats. In de tl-verlichte kantine drinken we onze koffie en we praten over New York en studeren aan de New School. Als hij naar college gaat blijf ik in het gebouw achter de computer zitten.  Dat deze universiteit niet zo fancy is maakt het juist vertrouwd merk ik.  In die oude kelder tussen hard werkende studenten denk ik eigenlijk voor het eerst sinds ik hier ben weer even echt aan de UvA en het student zijn.
Aan het eind van de dag besluit ik nog even te gaan kijken bij The Strand, de leukste boekwinkel die er is. Met een warme pretzel in mijn hand en met de jazzmuziek van een straatgitarist op de achtergrond loop ik Broadway af.

Maandag 24 november
Nog steeds moet ik wennen aan de locatie van mijn nieuwe woning. Vorige week ben ik verhuisd naar het noordelijke puntje van Manhattan, nog ‘hoger’ dan de wijk Harlem. Voordeel is dat het goedkoper is, maar het betekent ook dat ik een halfuur langer moet reizen. En dat mijn wekker nu om zeven uur gaat. Door de kou manouvreren mijn huisgenote en ik door de jungle van de New Yorkse metro tijdens het spitsuur. Honderden gezichten per minuut gaan aan je voorbij. Alsof ze niet ingeklemd staan tussen al die andere forenzen luisteren mensen onverstoorbaar muziek, lezen een boek of drinken hun ochtendkoffie in de metro.
De dagelijkse controle door de beveiliging bij de ingang van het VN-gebouw is inmiddels routine geworden. Spannender eigenlijk is mijn dagelijkse rit naar de 30ste verdieping; haast alles in het gebouw is oud en ik heb al twee keer vastgezeten in de lift. Tijdens mijn pauze ga ik naar de lobby om een vriendin op te halen die op bezoek is uit Amsterdam. Ze krijgt een visitors-pas en tussen de delegates en staff-medewerkers eten we spaghetti in het café. Daarna neem ik haar mee naar de plek met het beste uitzicht, het damestoilet. Door de grote glazen wand kan je tussen alle wolkenkrabbers de stad overzien tot aan het water. Recht beneden ons waaien de kleine vlaggen van de lidstaten. Het blijft indrukwekkend.
Na het werk negeren we de weersomstandigheden en drinken we frozen margarita’s tijdens het happy-hour bij de Mexicaan om de hoek.