Folia.nl weekblad

Weekgast Karlijn Visser

_{Foto: Tjebbe Venema}

Karlijn Visser (22) is student media en cultuur. Zij werkt als verslaggever onder andere voor jortkelder.nl, waar ze met Karlijn’s Cam society-events bezoekt.                  

Vrijdag 30 januari
De dag begint met regeldingen, huis opruimen, emails versturen en wat mensen bellen. Ik lees de krant door om toch het intellectuele gehalte van deze week op peil te houden. NRCNext zet mij weer met twee benen op de grond. Het gaat slecht met de economie, er vallen ontslagen en we moeten bezuinigen. Van dit alles is totaal niets te merken op het Westergasterrein, waar ik aardig wat uurtjes verzuim in tijden van mode-hoogtijdagen. Niet één champagnekurk blijft onaangetast. Blue Blood sluit haar catwalkshow af met het stilstaan bij 5 jaar fashionweek. Tien prachtige meisjes. met een anderhalve liter fles champagne in de hand, bestieren de catwalk. Er wordt hard geklapt en daarna hard gedronken. Ook ik verover met mijn vriendinnen in een onbewaakt ogenblik de eerste fles champagne als bewijs dat we goed meedraaiden in het circus.
Het is 23.30 en we vertrekken naar ons volgende feestje, waar Kraak & Smaak de stemming er al goed in heeft zitten. De nacht wordt steeds platter en we eindigen om 4.00 in de grootste proletentent die ons land rijk is; Jimmy Woo, waar de officiële Blue Blood-afterparty plaatsvindt.
Komend halfjaar voel ik me genoodzaakt me met de interne problemen van derde wereldlanden bezig te gaan houden om een beetje verdieping te geven aan al deze enorme oppervlakkige poppenkast van afgelopen week!

Donderdag 29 januari
Een dag vol entertainment zit erop. Goddank dat ik deze week nog niet op het matje van de UvA hoef te verschijnen, dan zou dit nutteloze tijdverdrijf me de kop kosten. Begin januari heb ik mijn tentamens gehaald wat een behoorlijk aantal vakantiedagen opleverde. Vanaf maandag schuif ik weer braaf aan in de collegezaal en zal mijn sociale leven voor even tot het nulpunt dalen. Zover is het nog lang niet, er staan nog drie volle dagen vertoeven op het Westergasterrein op het programma.
Vandaag heb ik onder andere de show van Oilily bekeken. De beruchte kakkineuze Oilily-sjaaltjes zijn verruild voor trendy gouden glitterbroeken met folklorevestjes. Op de eerste rij treffen we een aantal bekende stylisten, aan waaronder usual suspect Bastiaan van Schaik, Fiona Hering en Jetteke (de-zus-van) van Lexmond. Mijn oog valt op acteur Victor Reinier die volgens mij een uitstapje met zijn twee dochters heeft vanmiddag. Sjit, waarom zit er geen verrekijker in de goodiebag om het tafereel van dichtbij te bestuderen?! Opvallend is dat Victor tegenwoordig wel op héél veel feestjes aanwezig is. Alarm! Zit zijn carrière in het slop, is hij in een midlifecrisis beland of is hij toe aan een nieuw duifje?
Oilily hebben we gehad, ik loop door richting Gashouder waar ’s avonds de jaarlijkse Elle Style Awards worden uitgereikt. Ook hier treffen we Victor Reinier aan, dit keer zonder zijn engeltjes van kinderen. Na de happening laat ik mijn vriendinnen achter, waarschuw ze voor de vrij-rondscharrelende-Fledder en vertrek naar huis. Ik ben er klaar mee en kan geen mens meer zien.

Woensdag 28 januari
Om 7.30 rinkelt mijn wekker in Driebergen waar ik in het ouderlijk huis de nacht heb doorgebracht. Samen met mijn moeder ontbijt ik en om 9.00 sjeesen we allebei de deur uit. Ik begin mijn schoonmaaksessie bij Trees, een dame van 68 waar ik al sinds vijf jaar elke week over de vloer kom om boodschappen in huis te halen, de ramen te lappen en een dweil door het huis te halen. Aan het eind van een lange ochtend zwoegen op de stofzuiger en andere huishoudelijke apparatuur sluiten we af met thee en een appelbol. Een vraag die ons elke keer weer bezig houdt is de fluctuerende soort appel die de bakker gebruikt. Hebben we hier te maken met een ware Goudreinet of heeft hij stiekem toch voor een simpele Jonagold gekozen? Oma Trees bevestigt met haar kennis van zaken uit haar vervlogen tijden in een banketbakkerij, dat we zeker met een Goudreinet te maken hebben en dat het gebak daarnaast nog vers is ook - wat een geluk. Op naar Addy, een dame in dezelfde leeftijdscategorie, die op haar 78e een relatie begon met de man van haar dromen. Tijdens het zilverpoetsen kletsen we over familieperikelen, het nieuwe potje zilverpoets en de liefde, waar je nooit te oud voor bent.
Dan is het 15.30 en fiets ik naar huis, drink nog een laatste kop thee met mama en vertrek vervolgens naar Amsterdam waar vanavond het openingsfeest van de Fashion Week plaatsvindt met een show van Bibi van der Velden en Claes Iversen.
Rond middernacht strompel ik met een voldaan gevoel en een goodiebag in elke hand binnen op mijn uitgewoonde stiletto’s. Morgen meer mode en oppervlakkigheid, maar eerst slapen.

Dinsdag 27 januari

Het was rennen en vliegen de hele dag door. Om half elf had ik een afspraak in Aalsmeer over een mogelijk tv-concept. Het leek wel alsof ik op vakantie was in de polder. Aalsmeer blijkt een pittoresk dorpje te zijn waar de mensen elkaar op straat nog aanspreken met Truus of Bep in plaats van Storm, Liefde of Hommel (wat de nieuwe trend in namenland blijkt te zijn). Na een heftige brainstorm-sessie zit ik twee uur later uitgeput maar met een zeer voldaan gevoel in de trein richting bewoonde wereld.  
Eenmaal thuis prop ik snel een broodje in mijn mond en spring op mijn fiets richting een nieuwe job waar ik vandaag voor het eerst begin: Sales bij een instore-entertainment bedrijf. Ik voel me een enorm aanhankelijk schaap die er een kleine twintig vragen per kwartier uit knalt. Schijnt er allemaal bij te horen…
18.00, tijd om weer andere dingen te gaan doen. Ik sprint richting de Pijp waar ik een date heb met Jeroen, vriendje en helpende belastingman in één. We nemen wat stoffige btw-zaken door en kletsen bij over zijn vakantiebelevenissen als luie tacoschelp in Mexico. Inmiddels is het 20.30 en rammel ik van de honger. Na het avondeten reis ik af naar mijn ouders in het verre Driebergen waar 22 jaar geleden mijn wieg stond, en waar ik morgen mijn wekelijkse verplichtingen heb bij mijn twee ontzettende lieve thuiszorg-oma’s.
 

Maandag 26 januari

Na zes maanden wachten en niet weten what to wear is het weer zover, de 10de Amsterdam International Fashion Week (AIFW) strijkt woensdag neer op het Westergasterrein met het officiële catwalk-programma. Eindelijk krijgen we weer wat verse trends voorgeschoteld, weten we welke BN’ers er echt toe doen zodra zij front row gesignaleerd worden, en mogen we ongegeneerd naar mooi aangeklede sperziebonen op stiletto’s kijken. Ook afgelopen dagen heb ik me al behoorlijk tegoed gedaan aan onder andere een expo-opening van stijlicoon Kate Moss en een bescheiden modeshow in de Stadsschouwburg. Dit alles terwijl het echte modegekkenhuis nog moet beginnen.
Voor mij vond de aftrap gister plaats in de RAI waar twee keer per jaar de Modefabriek wordt georganiseerd. Een vakbeurs voor retailers om hun nieuwste collecties te presenteren aan de winkelier. Natuurlijk wordt een dag hard werken afgesloten met een glas prosecco. Rond 18.00 verzamelde de hard werkende arbeiders zich rondom de bar en werd er tot laat gebrald, gedronken en patat van stand gegeten.
Vandaag heb ik mijn gezicht nog even snel laten zien bij de opening van een expositie in de CODE Gallery Store op de Wallen. Tassengigant Eastpak kiest hier voor een slimme marketingtruc door het ontwerpersduo Eley Kishimoto bestaansrecht te geven. Samen organiseerden zij een expo, variërend van kunstzinnige tassenprints tot een wc-pot waarin een stel vissen het verrekt lang vol houdt.
Laat wordt het vanavond niet. Morgen begint de dag vroeg en las ik een balansdag in wat fashion betreft. Dit om te voorkomen dat ik gehersenspoeld wordt door de fashionincrowd en binnenkort ook in knalroze tutu met lakleren legging en killer-heels front row verschijn.