Folia.nl weekblad

Weekgast Hagar Jobse

Hagar Jobse (22) verruilde Amsterdam dit jaar voor een andere wereldstad: Madrid. Hier volgt zij een master nieuwste geschiedenis.

Vrijdag 20 november
Vandaag heb ik niets anders gedaan dan slenteren door mijn buurt waar altijd wat te beleven is. Ik woon vijf minuten van Plaza Mayor, het centrale plein van Madrid. Helemaal nu de crisis in Spanje keihard heeft toegeslagen, is de Plaza Mayor het terrein van kunstenaars, acteurs, muzikanten en mensen die op de meest originele manieren geld proberen te verdienen. Zo is er bijvoorbeeld het 'wcpapierkunstwerk',  een bouwwerk dat boven een windrooster wappert en enkel uit wcpapier bestaat. Nu ik hier al een tijdje woon raak ik steeds meer bekend met de vaste 'acts' op het plein. Een groepje gitaarspelende zigeuners, een vrouwtje dat uitgedost als een soort fruitwinkel door het leven gaat, (wat daar de charme van is snap ik ook niet) en een heel rijtje schilders. Toch is er voortdurend verandering op het plein, waar vier weken geleden nog een enorme tent stond met de naam 'Argentinie in Madrid' , staat nu een enorme paal met lichtjes in de vorm van een kerstboom. Madrid’s centrale plein representeert de rest van de stad, het is voortdurend in beweging en verveelt nooit.

Donderdag 19 november
Voor iedereen die geregeld klaagt over de organisatie binnen de UvA, hierbij een troostende mededeling: het kan nog veel en veel erger! Nog nooit heb ik met zo een ontzettend bureaucratisch systeem te maken gehad als in Madrid, nog nooit ben ik zo vaak van het kastje naar de muur en vervolgens weer van de muur naar het kastje gestuurd. Het is zelfs zo erg dat dit goed georganiseerde Nederlandse meisje de hoogleraar soms op het idee moet brengen dat het misschien handig is om mededelingen per mail te versturen, in plaats van alleen een briefje ergens verscholen op de faculteit op te hangen. Dus, Uva-studenten, prijs uzelf gelukkig!!!!!!
Op donderdag ga ik meestal na afloop van de les  met een groepje medestudenten ergens wat eten. In dit geval gaat eten hand in hand met veel drinken, het systeem werkt namelijk als volgt: bij elk drankje een gratis tapa. Je krijgt overigens lang niet overal in Madrid echte tapas bij je drankje, vandaar dat wij dus meestal in dezelfde bar belanden.
Veel later dan gepland begin ik met een goedgevulde maag en een enigzins licht hoofd aan mijn weg naar huis. Hoewel ik in het centrum woon is het nog best een eindje lopen. Op dit soort momenten mis ik dat ijzeren piepende geval toch wel een beetje, als ik mijn fiets had was ik nu al thuis geweest, denk ik bij mezelf.

Woensdag 18 november
Het is vandaag mooi weer, dus besluit ik te gaan studeren op het idyllische pleintje bij mij om de hoek. Studeren zonder een fatsoenlijke kop koffie is lastig, dus ik ga eerst even bij de bar om de hoek langs.  Bestellen is al niet meer nodig, Domingo, de altijd even vriendelijke barman, zet automatisch een koffie verkeerd voor mijn neus. De bar van Domingo voldoet aan alle criteria van een typisch Spaanse bar: de aanwezigheid van een met servetjes bezaaide vloer,  ( ja, dat is typisch Spaans), een gokautomaat, een aan het plafond bevestigde tv die de hele dag aanstaat, en een luidruchtige klantenkring.
Met een koffie naast me, sla ik mijn boeken open. Mijn studie-intenties zijn er wel degelijk, maar ik krijg al snel gezelschap van de eigenaar van de hippiewinkel op hetzelfde plein, in Madrid zit je om een praatje nooit verlegen. Behalve gezellige studieafleiding levert het gesprekje met de eigenaar me ook nog eens een gratis pakketje wierook op, lang leve de connecties op het buurtplein!
Op woensdag help ik van 17.00 tot 19.00 uur altijd in een immigratiecentrum in de multiculturele wijk Lavapies. Ik help in de 'Integratieschool' , een soort naschoolse opvang voor kinderen van immigranten. In de klas zitten kinderen uit Marokko en uit alle delen van Latijns-Amerika. Hoewel hun ouders van oorsprong niet Spaans zijn, is het antwoord op mijn vraag waar ze vandaan komen meestal 'Spanje'.  Ik vraag me af hoe gepast de naam Integratieschool is. Als de kinderen zich zelf als Spanjaard beschouwen, valt er dan nog veel te integreren?

Dinsdag 17 november
Sinds ik in Madrid woon zit ik weer op tekenles, voor het eerst sinds tien jaar. Om vijf uur s’ middags bel ik aan bij ‘kunststudio 13’. Dat  klinkt heel modern, maar niets is minder waar: Kunststudio 13 bevindt zich in een verwaarloosd antiek trappenhuis waar je tastend in het donker je weg omhoog moet zien te vinden. Mijn leraar past net zo goed bij het trappenhuis, als het trappenhuis bij mijn leraar: Manuel is een stoffige oude man, die zelf niet meer tekent en al zijn werk achter een al jaren vergrendelde deur bewaart. Hoewel ik nog nooit werk van hem gezien heb twijfel ik er niet aan dat  hij een geweldige schilder moet zijn, met een blik op mijn papier weet hij me precies te vertellen wat er aan verbeterd moet worden. Manuel is niet alleen een goede leraar, maar ook goed gezelschap, wonderbaarlijk genoeg kan ik me tijdens die twee uurtjes bijzonder tevreden stellen met uitvoerige gesprekken over de geluidsoverlast in de straat.
Als ik om negen uur 's avonds de studio verlaat krioelt het nog van de mensen op straat. Is het soms koopavond? Nee, het is gewoon Spanje, het ideale land voor mensen zoals ik die liever in gezelschap verkeren dan dat ze alleen zijn. In Madrid ben je nooit écht alleen, er is altijd wel een barman of een oud vrouwtje die een wat mindere dag door middel van een schouderklopje of een glimlach weer goed maakt.

Maandag 16 november

Dit jaar heb ik mijn woonplaats en geboortestad Amsterdam verruild voor een andere hoofdstad, die van Spanje. Mijn liefde voor Spanje is er van jongs af aan door mijn beide ouders met de paplepel ingegoten. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, dus zo vetrok ik, achttien lentes jong, naar Granada om Spaans te leren. Met pijn in mijn hart verliet ik na een paar maanden Granada om in Amsterdam te gaan studeren. Mijn verblijf in Amsterdam zou echter maar tijdelijk zijn, ik was vastbesloten na mijn bachelor terug te gaan en mijn studie in Spanje voort te zetten. Na drie jaar dromen is eindelijk het moment aangebroken; ik ga een master nieuwste geschiedenis in Madrid doen. De reden om voor deze master te kiezen is onder andere geweest dat er een groot aantal vakken over Latijns-Amerika wordt aangeboden. Zo word ik vandaag bijvoorbeeld om 12.00 bij 'internationale betrekkingen van Latijns-Amerika' verwacht. 
Om 11.00 pak ik de metro bij mij om de hoek. De metro in Madrid is een muzikale belevenis, het is niet alleen het meest gangbare vervoersmiddel, maar ook de werkplek van vele muzikanten. Mijn ochtendroes en die van de rest van de metrogangers is snel over dankzij de opzwepende wijsjes van twee Zuid-Amerikaanse straatmuzikanten. Madrid is een bolwerk van Zuid-Amerikanen. Terwijl ze normaal allemaal hun eigen weg gaan, verzamelen ze zich op zondag op een veld net buiten Madrid om naar hartelust de hele dag delicatessen uit het land van afkomst te bereiden en te luisteren naar (in mijn ogen enigszins foute) latino-muziek.
Ik ben te vroeg voor de les, dus ik besluit nog even een kopje koffie te gaan drinken in de cafetaria. Of zal ik toch maar een biertje nemen? Op de Spaanse universiteit kun je niet alleen bier, maar ook sterkedrank krijgen. In Spanje wordt het gebruik van alcohol blijkbaar bevorderlijk voor de studie bevonden. 
De lessen gaan er in Spanje nog enigszins ouderwets aan toe, hoogleraar vertelt en wij dienen braaf alles neer te pennen. Na tweeenhalf uur onafgebroken geschreven te hebben verlaat ik met lichtelijke koppijn het lokaal. De werkgroepen van de UvA waren geloof ik zo slecht nog niet, denk ik bij mezelf.