Folia.nl weekblad

Weekgast Fanny van de Reijt

_{Foto: Bob Bronshoff} 

Fanny van de Reijt (22) is studente Nederlandse taal en cultuur. Ze schrijft voor nrc.next. Vanaf deze week verruilt ze de Universiteit van Amsterdam voor die van Antwerpen, waar ze een master moderne letterkunde gaat volgen.

Vrijdag 26 september
Het is vrijdag dus voor mijn deur op de vrijdagmart is de vrijdagmarkt begonnen. Het wemelt er oude mannen die allen druk in de weer zijn met antiek, straks zullende spullen er geveild gaan worden.
Om half 10 begint het college waar ik me het meest op heb verheugd over modernisme, postmodernisme, en de avant-garde. Met een enorme literatuurlijst in mijn tas verlaat ik de collegezaal. Majakovski, Eliot, Svevo, Kundera, Proust, ik kan maar beter heel snel beginnen met lezen.
Op straat kom ik Catherina tegen, we lunchen in het van de studentenwijk: op de ossenmarkt. In de cafe’s rond de ossenmarkt, ‘daar waar het immer feest is’, is het stiller dan anders. Ik heb al gehoord dat het erin de weekenden uitgestorven is, het is hier nog de gewoonte om dan keurig terug naar je ouders te gaan.
Catharina en ik bespreken wat we nog allemaal willen doen. Ontbijten in het letterhuis, dansen op het eilandje, naar de oude drukkerij Plantin Moretus en niet te vergeten al die prachtige cafe’s opzoeken om daar al die verschillende soorten biertjes te proeven. Even worden we zenuwachtig maar dan bedenken we dat we hier gelukkig nog maanden zitten.
Als een echte Vlaamse student pak ook ik mijn weekendtas en stap in de trein naar Amsterdam. Na twee uur verschijnen de Amsterdamse daken in het raamkozijn. De deuren gaan open, en daar staat hij, mijn lief, we vliegen elkaar in de armen. Als ik bij mij vriendje achterop langs de Westertoren fiets denk ik even weemoedig terug aan de prachtige kathedraal van Antwerpen.

Donderdag 25 september
Het is feest op de gedempte Zuiderdokken. Vandaag is het de officiële opening van het academisch jaar en hebben we een collegevrije dag. Om alle 33000 studenten te verwelkomen heeft de gemeente een groot openluchtfestival op het zuid georganiseerd. Op de fiets langs de Schelde passeren studiegenoot Bart en ik al een boel studenten die met wijnfles aan hun mond tegen een boom in de zon zijn neergestreken. Eindbestemming niet gehaald.
Terwijl de eerste deuntjes van een van mijn favoriete electrobandjes, Vive La Fête, over het plein schallen, worden de eerste wc-rollen uit de dixi-toiletten gejat en door het publiek gegooid.
Al snel is het een bende van wc-papier, festivalbier en flyers. Maar ja, het is een studentenfestival. Dat uit zich te meer in de activiteiten: er kan rodeo gereden worden op een bureaustoel, studievereningen trekken touw tegen elkaar en een groep brallerige studenten heeft naakt plaats genomen in het bubbelbad.
Om half negen vertrekt een grote studentenparade naar muziekclub Petrol maar ik houd het voor gezien. Ik voel me wel weer genoeg student voor vandaag en vlucht naar mijn kot.
 

Woensdag 24 september
Het heeft 22 jaar geduurd maar nu is het dan zover: ik kan kaartezen. Mijn nieuw verworven gave stelt me in staat om uren door de stad te dwalen zonder te vérdwalen. Ik laat me met de lange houten roltrappen in de voetgangerstunnel onder de Schelde verdwijnen. Na een kwartier kom ik weer boven voor een prachtig uitzicht over het stadscentrum.
Met een romantisch nachtkastje onder mijn arm loop ik op de terugweg van de kringloopwinkel langs de Bourla, een van de stadschouwburgen. Ik reserveer er twee kaarten voor vanavond voor Misschien wisten zij alles, een voorstelling naar de verhalen van Toon Tellegen.
De hele schouwburg ruikt naar taart. Het stuk is afgelopen maar op het toneel is een grote cake achtergebleven, die tijdens de voorstelling is gebakken. Christina en ik tasten toe. Een goede bodem voor de bollekes die we daarna op café drinken.

Dinsdag 23 september
09:04: ik arriveer op de stadscampus. 09:10: ik heb het juiste lokaal gevonden. Twintig minuten te vroeg maar je moet op alles voorbereid zijn op je eerste collegedag. Dat moet Catharina, een leuke Groningse die ik een paar dagen geleden heb ontmoet, ook gedacht hebben. Ik informeer naar hoe haar eerste stagedag aan het Louis Paul Boon-documentatiecentrum was.
De andere studenten druppelen langzaam binnen.
09:40: ‘Zou het niet doorgaan?’ fluistert Catharina. ‘Misschien hebben ze een academisch kwartiertje,’ fluister ik terug. Als er om tien voor half elf nog steeds geen docent is, besluiten we koffie te gaan drinken.
We zijn het gebouw nog niet uit of we lopen een verdwaasde man tegen het lijf. Dat kan niet anders dan dat het onze docent poëzieanalyse is! Blijkbaar is hij er ook van overtuigd dat wij zijn studentes poëzieanalyse zijn. ‘Verkeerde lokaal doorgekregen,’ licht hij toe. Catharina en ik brengen hem naar het juiste lokaal. Omgekeerde wereld. ‘Ik wil direct een voorstel doen,’ opent hij het college. ‘De les vindt in het vervolg plaats zonder te pauzeren. Wie het niet met me eens is kan de colleges in zijn eigen tijd komen inhalen. Op zondag. Bij mij thuis.’ Het is stil in het lokaal. ‘Dat is natuurlijk onzin! Maar ja als in een college over poëzie, onzin geen plaats meer krijgt, dan weet ik het ook niet meer,’ grapt hij. Ik mag hem wel.
’s Avonds met een grote groep internationale studenten, een nog grotere beker cola een enorme bak popcorn naar een immens slechte film. Terug naar huis geniet ik van het geluid van mijn hakken op de kasseien. Tik, tik, tik.

Maandag 22 september
Ik word wakker, loop naar de keuken en schrik van een grote felrode muur. De keuken ruikt nog naar verf. Tevreden kijk ik mijn appartement rond. Het wordt al steeds meer mijn huis.
De colleges beginnen pas morgen, maar op de universiteit is een onthaaldag gepland. Als ik me naar de stadscampus begeef zie ik dat ze die beter doorhaaldag hadden kunnen noemen: het is nog geen 11 uur ’s ochtends maar in de cafés in de omgeving draaien de tappen overuren. Een dronken student met een enorme vlag rent me bijna omver. Het is vast heel gezellig als je mensen hebt om mee te drinken, houd ik mezelf voor. Even voel ik me heel alleen. Ik ga maar weer naar huis.
Antwerpen, het is zo dichtbij en toch is alles anders. Neem de supermarkt, die is zoveel bourgondischer. Ik loop langs de visafdeling waar in een aquarium babykrabben en kreeften rondzwemmen. Ik laat knapperige pisoletjes en een bakje preparé in mijn mandje glijden.
In de rij voor de kassa schiet een oude opa me aan. ‘Mejuffrouw’, zegt hij. ‘Als ik deze morgen wil eten moet ik ze in de koelkast bewaren, is het niet?’ Hij wijst naar twee chocolade-eclairs. Ik zeg hem dat hij die inderdaad het best in de koelkast kan bewaren. Hij bedankt me. Dan zie ik hem aarzelen. Hij stoot me opnieuw aan. ‘En deze soep?’ ‘Die ook’, zeg ik. Zou zijn vrouw net overleden zijn? Ik glimlach naar hem.
Als de straatmuzikant op de hoek me ziet, zet hij Testament van Boudewijn de Groot in. Twee dagen geleden zei ik hem dat ik dat zo’n mooi nummer vond. Gelukkig loop ik naar huis; spontane praatjes in de supermarkt en een straatmuzikant die me herkent, ik lijk zowaar wel een Antwerpse.
In mijn enthousiasme loop ik de verkeerde straat in.

Reacties van lezers

Overige artikelen