Folia.nl weekblad

Weekgast Dirk Korf

^{Foto: Jeroen Oerlemans}

Dirk Korf is bijzonder hoogleraar criminologie. Hij is gespecialiseerd in empirisch onderzoek naar moeilijk bereikbare groepen. Korf zal zich vooral richten op onderzoek naar ontwikkelingen en patronen in drugsgebruik en drugshandel, mede in relatie tot drugsbeleid en in internationaal perspectief. Op 6 november spreekt hij zijn oratie uit.

Vrijdag 6 november
Normaliter is manlief Raoul hier alleen in het weekend, maar nu logeren de Duitse gasten bij hem, hier om de hoek. Na douchen verse broodjes gehaald. Ik strijk onze overhemden, voor straks bij de plechtigheid en daarna het feest. Raoul brengt zijn muziek alvast naar de Lizboa, de boot waar we later gaan feesten. Tegen twaalven heb ik het thuis wel gezien, word hier alleen maar nerveuzer. Toga, bef en baret ingepakt en nog even langs het Bonger Instituut, wil mijn teamgenoten nog even zien. Ze hebben mijn kamer volgehangen met slingers, ballonnen en lampions.
Kwart over een naar de aula. Tjerk installeert de power point. De pedel is echt super, zij is voor mij een oase van rust. Vriendin Heleen zal de familie ontvangen. Hoofdcommissaris Bob Visser arriveert als eerste. Hij zit in het bestuur van mijn leerstoel en zal in vol ornaat meelopen in de cortège. De rector magnificus is helaas verhinderd, net als de decaan, maar collega Marjoleine Zieck is een aangename vervanging. Met een mooie lange stoet klokslag half drie naar binnen. De aula zit helemaal vol. Collega Ton is met zijn grieplijf toch gekomen! En dan sta ik helemaal in mijn eentje achter het katheder – geen weg terug. De eerste minuten trillen mijn benen, maar dan krijg ik vleugels. Ik herken steeds meer koppen, aus aller Welt. Nog dagen zal ik in een roes verkeren.    

Donderdag 5 november
Vanochtend wat grieperig opgestaan, maar met paracetamol goed de dag doorgekomen. Voor vertrek nog snel even de mail gedaan. Tekst van mijn oratie naar journalist van NRC gestuurd, onder embargo tot minstens morgen half drie, als ik mijn rede aanvang. Vanavond bellen we nog.
Zonder regenpak was ik de hele dag drijfnat geweest. Eerst naar de Passenger Terminal voor een vergadering over coffeeshops. De regering dringt aan op sluiting van coffeeshops in de buurt van middelbare scholen, in Amsterdam is er veel weerstand tegen. Boeiend hoe dat hier gaat. Zitten ambtenaren, politie, preventiewerkers, coffeeshopeigenaren en onderzoekers gewoon met elkaar om de tafel. Gedogen wordt tegenwoordig vaak gelijkgesteld met door de vingers zien en aanrommelen, maar ik ken geen ander land waar zoveel regels zijn rondom de cannabisverkoop. Daarna broodje met karnemelk in de trein, op weg naar Den Haag, om daar iemand te interviewen over de aanpak van georganiseerde misdaad achter de wietteelt. Op de terugweg in de trein nog wat artikelen kunnen lezen. Nog even naar het Bonger Instituut om de mail door te nemen. Veel aanmoedigingen voor morgen. Tussendoor telefoontjes.  Hoera: we zijn uitverkoren om onderzoek te doen naar hoe jongeren zelf werkstraffen beleven. De rest verschuif ik naar volgende week. Vanavond ‘pleegdochter’ Mimi en haar moeder Hedi uit Berlijn afhalen van het CS. Nu eerst in regenpak naar huis.      

Woensdag 4 november
Publiceren is een van de belangrijkste graadmeters voor prestaties in de academische wereld. Maar er zit vaak zoveel tijd tussen wanneer je artikel is geaccepteerd en de uiteindelijke publicatie, dat het geluksmoment gepasseerd is. Vandaag kwam per post een gerenommeerd tijdschrift met daarin Marije’s eerste peer reviewed artikel voor haar proefschrift over cannabis en coffeeshops. Ze deed er heel gewoontjes over.
Op deze druilerige dag vooral veel leeswerk en achterstallige klusjes. Mijn interviews met politiemensen over de aanpak van criminelen in de wietteelt uitgewerkt. Uit een stapel beleidsplannen, organisatieschema’s en rapporten over deze thematiek de crux samengevat, plus de punten die mij nog niet helder genoeg zijn. Afspraken gemaakt voor nieuwe interviews. Daarna ingelezen in shariarechtspraak in Nederland, beter gezegd: in de opzet voor een onderzoek. Een politiek gevoelig thema, net als eigenlijk alles wat met moslims te maken heeft. Ik mag de begeleidingscommissie voorzitten. Moedig dat collega’s van de Nijmeegse Radboud universiteit het aandurven, ze moeten de klus binnen een paar maanden klaren.
De fotograaf van gisterochtend mailde vanmiddag vier portretfoto’s en daar moest ik er een uit kiezen. Erg confronterend, mijn eigen kop met al die fijne details. Ik wilde Annemieke, Jennifer en Marije samen laten kiezen, maar moest toch zelf de knoop doorhakken. Nu snel naar de kapper en daarna aan de zuurkool.

Dinsdag 3 november
Gisteravond presentatie klaar en daarna met z’n drietjes naar de Italiaan. Volle maan groots aan de blauwzwarte hemel. Een wildvreemde heer kwam me aan tafel complimenteren met m’n mooie klipper. Ik woon op een klipper, maar die ligt bij Artis. Hoe kon hij dat weten?  Bleek dat ’s middags een magnifieke zeilklipper op het Java eiland had aangemeerd. Nou, die is niet van mij. Ik kan helemaal niet zeilen. Sinds ik als puber een paar keer een week met de viskotter van mijn vader en ooms mee was op de Noordzee, word ik al zeeziek bij de gedachte aan hoge golven.

Vanmorgen weer naar de eilanden, nu voor de fotograaf. Haar atelier op de zolderverdieping, onder de balken. Herinnerde me aan mijn eerste studentenkamer, nog met een echte hospita. Een hele lieve, trouwens.

Daarna snel terug naar mijn werk, voor gesprek met twee medewerkers van de ‘pillentest’. Ze zijn bezorgd over de toekomst van de testservice. Rond 1 uur met z’n zessen de deur uit, broodjes scoren op de Zeedijk, versgemalen koffie halen in de Warmoesstraat en uitwaaien op de Wallen.

Verder vandaag vooral veel administratief gedoe. Fijn dat aan de UvA zoveel geautomati-seerd is, maar als leidinggevende ben je wel erg veel tijd kwijt aan het goedkeuren van declaraties, tijdverantwoording en wat niet al.
 

Maandag 2 november

Fietsend naar het Bonger Instituut zag ik vanmorgen twee mensen een hondendrol in een boterhamzakje frommelen. Wie had een paar jaar geleden verwacht dat dit in Amsterdam heel normaal zou worden? Net als dat de meeste fietsers nu wel met licht rijden. Ik hoor vaak klachten over vertrutting, maar sommige fatsoensoffensieven slaan dus wel aan.

Zoals wel vaker de laatste weken tussen de mails vandaag weer iemand van wie ik lang niks gehoord heb, nu van P. Als student waren we allebei vrijwilliger bij de Regenboog, toen eigenlijk niemand nog wist wat je met heroïneverslaafden aan moest. Studente opgepept die in het slop zat met haar scriptie over de effecten van het paddoverbod op toeristen in Amsterdam.

Daarna met Petra de metro genomen naar het AMC voor overleg over ons gezamenlijke crackonderzoek. Aio Alberto is er niet bij; hij heeft op vakantie in Thailand zijn sleutelbeen gebroken. Voor Petra niks liever dan veldwerk op straat en in de nacht. Samen hebben ze dit jaar al dik 400 crackgebruikers in Amsterdam geïnterviewd. De volgende ronde begint binnenkort, in Den Haag. Om vijf uur naar Java eiland om bij Tjerk de powerpoint voor mijn oratie te bekijken. Bloednieuwsgierig wat hij ervan gemaakt heeft.