Folia.nl weekblad

Weekgast Dewi Walian

Dewi Walian (22) ging na de master privaatrechtelijke rechtspraktijk naar Hong Kong. In deze wereldstad studeert zij nu Commercial Law en volgt zij businessvakken aan de HKU. In het kader hiervan werd aan haar in augustus 2009 de Grotius Beurs toegekend.

Vrijdag 27 november 2009
Hong Kong is een waanzinnige stad. Je vindt in deze metropool alles wat je nodig hebt en je zult je nooit vervelen. Een ideale omstandigheid is mijns inziens ook dat Hong Kong een centrale positie in Azië inneemt en rondreizen (dus) niet veel inspanning kost. Mijn liefde voor reizen is een combinatie van nieuwsgierigheid naar het onbekende en de drang om al het moois dat de aarde te bieden heeft met eigen ogen te aanschouwen. Over enkele uren vertrekt mijn vliegtuig naar Manila, waar ik een volgende vlucht naar Boracay zal nemen. Het strand daar schijnt paradijselijk te zijn. Nooit had ik kunnen bedenken dat ik nog eens ‘een weekendje naar de Filippijnen’ zou gaan.

Donderdag 26 november 2009
Vandaag was een belangrijke dag. De productie van de documentaire aangaande globalisatie is gisteren afgerond en het resultaat ervan vanmiddag blootgesteld aan de opinie van anderen. De begeleider van het project is Professor Renford Reese, die voor een semester vanuit Amerika is gekomen om een groep van 15 studenten in Hong Kong colleges te geven over de ‘American corporations’  in de meest brede zin van het woord. De wet, maar ook ethische en politieke kwesties passeerden de revue op de donderdagmorgen. De manier waarop deze man een overzicht heeft gegeven van de vraagstukken die kunnen ontstaan bij de existentie van de onderneming  en diens verantwoordelijkheden ten opzichte van de gemeenschap, zijn noemenswaardig. Zijn enthousiasme en gedrevenheid om de groep daadwerkelijk kritisch te laten nadenken over zaken die in eerste instantie vanzelfsprekend lijken, heeft zijn vruchten afgeworpen. De professor heeft behalve zijn studenten ook andere bevolkingsgroepen waar hij zich voor inzet. Elk jaar organiseert hij reizen naar onder meer Amsterdam en Ghana om daar de plaatselijke hulpbehoeftigen te helpen en tevens de ogen van de studenten die mee gaan te openen. In Amsterdam fungeert de groep als vrijwilliger bij het Leger des Heils. Reese heeft grote affiniteit met bepaalde aspecten van de Nederlandse samenleving die hij met zijn studenten wilt delen. Voor mij een bijzondere, maar bovenal interessante ervaring om kennis te nemen van het perspectief van een professor uit de VS. De trip naar Ghana staat in het teken van de onmenselijke levensomstandigheden als gevolg van politieke en historische invloeden. Participanten helpen actief mee om ook hun steentje bij te dragen aan een beter leven voor de locale bevolking. Vanaf 2010 zal ook in me bij de groep aansluiten. Aan geinteresseerden voor het project in Amsterdam, verwijs ik naar de website van Professor Reese: http://www.csupomona.edu/~rrreese/nonfla/index.html.
In Hong Kong is het gebruikelijk wekelijks een dinnerparty te houden voor vrienden. Voor vanavond ben ik thuis uitgenodigd bij een Australische vriendin. Dit soort aangelegenheden zijn ideaal om ervaringen uit te wisselen. Ik heb mezelf beloofd het niet te laat te maken, aangezien er morgen een uitstapje op de agenda staat...

Woensdag 25 november 2009
Vandaag stond ik om 08.30 in de sportschool. Het is een wonder hoeveel voldoening een uurtje crosstraining kan geven. Je lichaam tot het uiterste drijven, omgeven door glas en uitzicht op de zee, schoolmeisjes in keurige uniformen die langslopen en even naar binnen gluren. Naast de sportschool is de ‘Kennedy School’ gevestigd en het verbaast me elke keer dat er zo ontzettend veel buitenlanders in Hong Kong hun plaats hebben gevonden. Niettegenstaande de continue stroom van mensen die gaan en komen. Aannemelijk is dat de reden dat expats zich automatisch concentreren op dezelfde plekken in de stad. De eenvoud om contacten te onderhouden met hen die in hetzelfde schuitje zitten. Er zijn momenten dat ik vergeet dat ik in Azië ben als ik weer eens terecht ben gekomen in een Westers conglomeraat op Hong Kong Island.
Nadat ik tijd heb gespendeerd aan ontspanning, leg ik de laatste hand aan een filmproject waar ik sinds 2 maanden mee bezig ben. Morgen zal het resultaat te zien zijn bij het ‘grote’ publiek... Het doel is geweest om een documentaire te maken die een realistische illustratie geeft van de oorzaken en gevolgen van globalisatie. Heel kort gezegd neemt globalisatie de discrepantie tussen verschillende regio’s wereldwijd weg, waardoor onder andere economische, culturele en politieke verhoudingen beïnvloed- of verstoord worden. Ik was er uiteraard van op de hoogte dat het proces behalve sterke internationale vooruitgang op verscheidene gebieden, tevens een evidente schaduwzijde met zich meebrengt. Toch heb ik daaromtrent in het verleden veelal een passieve houding gehanteerd. Bij het bestuderen van de informatie met betrekking tot het thema, werd ik geconfronteerd met dilemma’s die mij flink aan het denken hebben gezet. Al met al is de totstandkoming van de documentaire, met inbegrip van het technische aspect van het project, een enorme uitdaging.
Vanavond word ik door vrienden verwacht in Dragon-I, het is immers woensdagavond. De drukste avond in LKF, want een prima onderbreking van de week... Eerder op de dag bedacht welk jurkje uit de kast zal worden getrokken (wat overigens geen garantie geeft dat ik niet 15 minuten voor vertrek besluit dat een ander véél geschikter is voor ‘deze aangelegenheid’). En zoals mijn Franse huisgenootje altijd plichtsgetrouw zingt voordat we op stap gaan; ‘I’ve got the feeling, that tonight’s gonna be a good night!’

Dinsdag 24 november 2009
Vanmorgen werd ik getest op mijn kennis inzake economische ontwikkelingen en businessmodellen afkomstig uit Japan, de VS en China, tijdens mijn eerste tentamen.

Al in een vroeg stadium van mijn leven wist ik dat ik advocate wilde worden op een internationaal kantoor, waar je vanzelfsprekend te maken krijgt met buitenlandse partijen. Het was daarom ondenkbaar om me niet ook te verdiepen in de manier waarop er wereldwijd handel wordt gedreven. De historische en culturele achtergrond van een land kunnen je veel leren over de werkwijze van een onderneming. Dat stelt je mijns inziens beter in staat je client te bedienen en potentiele problemen te voorkomen.
De keuze voor de University of Hong Kong is onder meer gebaseerd op het scala aan – voor mij - interessante vakken, alsmede het feit dat hier ‘common law’ wordt gepraktiseerd. Een andere aanleiding was dat Engels hier de voertaal is. Twee souvenirs van de Britten die pas in 1997 afstand deden van hun kroonkolonie Hong Kong.
Vanaf het eerste moment dat ik de hoge treden van het universiteitsterrein betrad, besefte ik dat me nog véél meer bijgebracht zou worden dan dat ik voor ogen had…  Een lift met een capaciteit van maximaal 10 personen kan beslist  25 mensen naar de bovenste verdieping tillen. In Hong Kong is het een gewoonte om bij een overvolle ruimte tóch nog 5 mensen toe te laten. Overtollig speeksel lozen op de grond is verboden bij de wet (die er in de regel is om overtreden te worden). Na twaalf weken college is niet alleen mijn juridisch Engels versterkt, maar heb ik ook een oor ontwikkeld voor het ontdekken van naar Engels gerefereerde woorden vanuit het chinees. De docenten spreken opvallend slecht de taal en dat heeft in het begin van het studiejaar nog wel eens op mijn zenuwen gewerkt. Omdat ik dikwijls de enige buitenlandse studente ben, wordt er snel overgeschakeld naar het Kantonees en studiemateriaal met louter karakters zijn mij niet vreemd. Toen de professor vanmorgen een halfuur na de opgegeven tentamentijd binnenliep om de papieren uit te delen, prees ik mezelf gelukkig dat ik in Hong Kong zat. Niet omdat ik dertig minuten extra had gekregen  om de laatste notities door te nemen, maar omdat studeren in het buitenland zijn charme heeft. In de kleine stoel op het kleine schrijfblad (afgesteld op de betrekkelijk korte Chinees) heb ik mijn antwoorden naar verwachting met goed resultaat weergegeven.

Zaterdag 21 november 2009
Ook in de moderne tijd vinden tradities hun weerklank. Dat geldt zeker niet minder in Hong Kong. In hét financiele centrum van Azië gaat alles razendsnel en technische hoogstandjes worden aan de man gebracht alsof het eerste levensbehoeften betreft. De kunstige verlichtingen op de hemelhoge torens die de stad haar bekende gezicht geven, kennen geen vermoeidheid en 24/7 scheuren de taxi’s door de straten. Desalniettemin vormt dit een groot contrast met de diep ingewortelde cultuur van Hong Kong. Aloude tempels vind je op de hoek van elke straat, weliswaar ingesloten door ultrastrakke bouwwerken. Meerdere malen per jaar staat de dag in het teken van een festival en dat wordt groots gevierd. Vlak nadat ik 3 maanden geleden in Hong Kong aankwam, was ik verbijsterd door de intensiteit van het Mooncake Festival. Families dansen op straat, aanbidden de maan en vergrijpen zich – hoe kan het ook anders - massaal aan de mooncake.
Vandaag  waande ik me weer even in Hollandse sferen als vrijwilligster op het grootste jaarlijkse evenement van de Nederlandse Vereniging Hong Kong: de intocht van Sinterklaas. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat het geen gevoelens bij me losmaakte. Bijna 200 nerveuze kindjes aan de kant van het water, wachtend op de goedheiligman en zijn pieten. Het is mooi dat zelfs 9500km verwijderd van ‘huis’, de Nederlandse gemeenschap deze traditie voortzet. En terwijl de kleintjes zich bij de Sint van een cadeau voorzien, kan pappa even netwerken. Je kunt je je ongetwijfeld de verbazing voorstellen van de Chinezen bij het aanschouwen van dit spektakel.
Zaterdagavond ben ik doorgaans in Club M1nt te vinden. Echter, vanmorgen ging de wekker om 05.00 en op dat moment lag ik nog niet heel erg lang in bed. Hong Kong lééft en elke avond van de week kun je je geluk beproeven in de stad. Vooral de buurt LKF heeft een aantrekkende werking, maar vroeg naar huis keren lijkt geen optie. Wellicht is het beter om vanavond met de pepernoten binnen handbereik aan de studie te gaan. Aankomende week staan immers de eerste tentamens op de agenda. Toch wel lastig om met je traditie te breken…