Folia.nl weekblad

Dijkgraaf - Folia 18: Inauguratie

Inauguratie

Portefeuillehouders en dossiervreters van Nederland,

Ik sta met trots voor u. Deze tijd vraagt om daadkracht. Dat wil zeggen, een stevige inspanningsverplichting. Of op z’n minst een uitgesproken intentie daartoe. In concept en op termijn.
Stel dus niet uit waarover je vandaag een eerste aanzet tot de contouren van een schets kunt schrijven. Pak op, kaart aan, hecht af, sondeer, gooi in de groep en strijk glad. Aarzel niet om aan te stippen, door te pakken, af te tikken en in te koppen. Worstel met de materie, gooi een balletje op, laat een proefballonnetje op, kantel je perspectief en zet het op de helling. Maar doe vooral niets.
De wereld van nu vraagt om solidariteit. Jouw dossier is mijn dossier. Jouw beleidsnota mijn beleidsnota. Samen kunnen we stilstaan. Er is niets dat we niet met z’n allen kunnen vertragen, ontsporen en problematiseren.
Laat daarbij één ding duidelijk zijn. Wij laten ons niet uiteenspelen. Er is geen linkse bureaucratie, er is geen rechtse bureaucratie, er is alleen de verenigde bureaucratie! 
Wapenbroeders, de vijand is overal. Mensen willen dingen. Zomaar. Ineens. Hoe naïef! Maar wees gerust. Wij staan vierkant voor de zaak. Het papier is ons schild, de memo ons zwaard, de profielschets onze vesting.
Ik zeg u vandaag, mijn vrienden, dat ondanks alle mogelijkheden en kansen, ik nog altijd een probleem heb, een probleem dat diep gegrond is in het oeroude Nederlandse probleem.
Ik heb een probleem vandaag.
Ik heb een probleem wanneer alle componenten in het ambtelijke gebeuren worden kortgesloten.
Ik heb een probleem wanneer het raamwerk van het implementatiekader getrapt wordt geschakeld.
Ik heb een probleem vandaag.
Ik heb een probleem wanneer vanuit het veld wordt teruggekoppeld en gereflecteerd in de randvoorwaardelijke sfeer.
Ik heb een probleem wanneer een eenvoudig beleidsstuk ver weg in een ondersteunende afdeling zal herprioriteren wat in een aanpalend traject wordt aangekaart.
Laten we daarom de belofte niet vergeten, die tijdloze Nederlandse belofte, die altijd aan de einder verdwijnt.
Dan zal van de verste archieven tot de oneindige zeeën van onvermogen, van de toppen van verstoffing tot de diepten van de ambtelijke labyrinten, uit duizenden kelen één stem klinken: Ja, we kunnen het… best wel… een beetje… toch?

Robbert Dijkgraaf is universiteitshoogleraar mathematische fysica.