Folia.nl weekblad

Niet zo rijk en heel gelukkig

Was ik de spiegelgladde vloer van het Okurahotel geweest, dan zou ik gniffelen. Dikke geruisloze tranen van vermaak over mijn wangen, want alles wat langs schrijdt, glijdt, stampt en sloft blijft even verwonderlijk. De directeuren in hun nette merk pakken. Hugo Boss met zo’n spuuglelijke stropdas, ruitjespatroon of nog erger: bloemen. Speciaal uitgezocht door vrouwlief. Zij, die tijdens koopavond het zuurverdiende geld over de balk smijt, terwijl meneer zijn secretaresse een vlugge beurt geeft na kantoortijd. Ordinair tegen de deur of simpel op het kopieerapparaat, haar billen drukkend tegen het A4-vlak. Ratsj, een keer printen. Ratsj, twee keer printen. En klaar.

Ook zijn er de zakenvrouwen, met hun ladderloze huidkleurige panty’s en honingblonde lokken, hoog opgestoken in een strenge knot. Een gsm stevig tegen het oor, terwijl ze graaiend in hun tas een agenda tevoorschijn toveren. Met zakelijke stemmen kwetteren ze een onophoudelijke woordenstroom in het apparaat: ‘Het jaarverslag… de vergadering van volgende maand… en Joop. Zijn verjaardag. Ja... ontzettend druk.’ Scherpe klik-klak hakken door de hal wanneer voorgereden taxi’s hen uit het gezichtsveld laten verdwijnen. 

Vroeg of laat verschijnt er één of ander kindsterretje. Papa zingt en doet dat toevallig goed, papa produceert films of videoclips, papa heeft een eigen hotelketen. Kortom: veel geld. Dus dragen ze mini Gucci tasjes, Christian Louboutin schoentjes en pilotenbrillen van Ray Ban. Ze molesteren suites, drinken meer coctails dan hun leeftijd verraadt en praten overdreven Amerikaans. ‘OH MY GOD’ en  ‘I mean… like… you know!’ Ze paraderen door de hal en wapperen met creditcards als of het om briefjes Monopolygeld gaat.

Maar het ergste vind ik de verloren relaties. De stellen die niet tegen elkaar praten. Zij die elkaar doodzwijgen en liefdeloos de lift uitstappen. Ik zie het voor me, ik voel het. De pijnlijke stiltes tijdens het afdalen van de drieëntwintigste verdieping naar de begane grond. Vijfentwintig jaar huwelijk waarvan de eerste drie een beetje vurig. Nee, ik ben liever niet zo rijk en heel gelukkig.

Foto: Claire van der Mee

Reacties van lezers

Overige artikelen