Folia.nl weekblad

Gina's Intreeblog

 

Gina Miroula (19) studeert vanaf volgende week media en cultuur aan de UvA. Deze week doet ze mee aan de UvA-Intreeweek, waarover ze hier dagelijks schrijft.

 

Vrijdag 3 september

Lapdance

Boven de stad hangen boze dikke wolken, grijs en dreigend. Vooral ’s nachts vind ik dat fraai. In Amsterdam kleurt de lucht nooit pikzwart, eerder donkergrijs. Best jammer, want zo kun je de sterren niet tellen. 

Vannacht rangschik ik het servies. Grote borden, kleine bekers. Messen bij de messen, vorken bij de vorken. Je kunt het een dwangneurose noemen, voor mij werkt het meditatief. Ergens valt het te verklaren. ‘Een aanrecht vol vaat, is een lelijk aanrecht.’, aldus mijn moeder.

Het is laat en mijn fiets is kapot. Eind van de Intreeweek, eind van mijn fiets. Naar huis lopen, is rond deze tijd geen pretje. De Melkweg blijkt trekken, duwen en stoten, en bij de Sugar Factory hetzelfde liedje. Misschien ben ik geen echte student. Bier is vies, massale uitgaansgelegenheden schrikken mij af. Nee, de paar uur voor het eindfeest waren vermakelijker.

Begeleider Daan Smith durfde voor de tweede keer zijn huis beschikbaar te stellen. Met zijn allen tussen de Beatlesposters, Ikeatafels en zijn bizarre muzieksmaak. Het nummer tanken, tanken van Anita & Ed zal mij altijd bijblijven. Dan was er een ook nog een lapdance. Het meisje in kwestie schaamde zich achteraf vreselijk. Het blijft gênant als betreffende gsm-opnames 'perongeluk' op YouTube belanden. Haar kleren bleven overigens netjes aan.

Een blog hoort niet te eindigen met een dankwoord, deze weblog wel. Daan en Zianic, jullie waren fantastisch. Zonder hen was dit een ronduit kleurloze week geweest.

 

Donderdag 2 september

Rijke ouders

Overal Verhuisdozen. Met mijn kamer valt geen land te bezeilen. Dagboeken, pennen, kleren en foto´s. Ik speel levend Stratego tussen mijn eigen troep. Wat moet weg, wat mag mee?

Deze ochtend ben ik te laat. Het donzen dekbed houd mij gevangen, terwijl ik Niccolò Ammaniti’s Italiaanse sprookjes lees. Zonder twijfel mijn lievelingsauteur op dit moment. Zijn gedetailleerde beschrijvingen maken je nieuwsgierig, zijn personages zorgen voor een grijns op ieders gezicht.

In pyjama, op de fiets, richting Passengers Terminal. ‘Naar de studentenbeurs moet je alleen voor gratis pennen en notebooks,’ aldus een oudejaars. Met een nog lege plastic tas manoeuvreren we ons door de gigantische heisa. Gratis ijs, wanneer je lid wordt van een computer geek vereniging, een digitale thermometer als souvenir voor inschrijving bij de studentenartsen aan de Oude Turfmarkt.

Toppunt zijn de winnaars van de verlote kamers. Hun blikken staan eerder chagrijnig dan dolgelukkig. Rijke ouders of gewoon verwend?

Om 00:00 ’s nachts hebben we een jarige in ons midden. Off-Screen tilt haar op een Kriteriontafel, het jazzbandje zet Happy birthday in. We studeren niet voor niets media en cultuur, dus doen gezamenlijk zes arthouse dvd’s cadeau. De filmavond staat al ingepland.

Woensdag 1 september

Kartonnen hamburgers

Hé, dit is toch wel mooi. Mijn licht wordt gestolen waar ik bij sta. De jongen in kwestie kijkt geschrokken. ‘Is dit uw fiets?’ Hij is op zijn minst vijf jaar ouder. ‘Ja, jongeman’, vormt mijn mond bloedserieus. ‘Dan spijt het mij mevrouw.’ Wat een ABN. Dit had ik niet verwacht. Nee, het is geen Marokkaan, als we dan bij voorbaat oordelen, het draait om een rasechte Hollander. 

Het loopt tegen vijven, en ik rijd weg bij Katoen. Een café waar ik uitsluitend voor de chocolaatjes bij de koffie en het personeel kom. Want werkelijk, daar bedienen fascinerend knappe lui. Vier keer per week moeten ze aan mijn gezicht geloven. Ook het UvA meisje. Ze is net klaar met haar bachelor media en cultuur en reist een maand door Azië. Één keer kreeg ik een gratis wijntje: droge witte.

Slingerend langs de grachten van Prinseneiland, houdt Zianic Past een presentatie. Onze begeleider weet verrassend veel over de gouden tijden die deze buurt heeft doorgemaakt, met zijn oude pakhuizen en smalle bruggen.      De route eindigt bij het Westergasterrein.

Honderd bbq’s en tientallen tafels staan klaar in de openlucht. Dansend langs rijen studenten in spé, banen we ons een weg richting dinerkratten. Drie luxe stokbroden, een stapel kartonnen hamburgers en aardappelsalade uit plastic bakjes. Mijn Indonesische buurvrouw kookt lekkerder. Haar zoete kip ga ik missen, wanneer ik volgende maand op mezelf woon.

 

Dinsdag 31 augustus

‘Waar hang je uit?’

De stank van drank maakt mij geïrriteerd. Want echte studenten drinken bier. Liters. Ik vind bier niet zo lekker, zacht gezegd ranzig. Goede vriendin C. Noten vertelde ooit dat studenten stinken. Die geur moet haast wel overweldigend zijn in Crea. De plek waar iedereen half lerend, half flirtend glazen achterover tikt en om zich heen kijkt.

Rondkijken kan ik gelukkig ook. Inmiddels ben ik overgelopen. In groep acht, op de welbekende schoolreisjes, was dat al spannend, hier des te meer. Je  nummer aan de groepsleiding geven, blijkt een achterlijk idee. ‘Waar hang je uit?’, spuugt mijn gsm voor de zevende keer op rij uit.

In het Erasmus park in ieder geval niet. Lunchen in Bazar op de Albert Cuyp is een stuk knusser. Een groep meiden uit Brabant, - prachtig, die zachte G - heeft zich door twee Intreebegeleiders en mij laten ontvoeren. Wel eens van Yogurtlu Adana gehoord? Een Arabisch gerecht, bestaand uit kebab, tomaten en rijst met saffraan.

Volgegeten rollen we door naar mijn stamcafeetje, in plaats van de Escape, en discussiëren over onze studie. Waarom eigenlijk media en cultuur? Voor mij omdat ik verder wil met de richting televisie. Miroula, mijn tweede naam, wordt vaak gelinkt aan die hekserige televisiepresentatrice: Chazia Mourali. Zou ik het beter kunnen?

Maandag 30 augustus

Vrienden maken

We lijken op Grieken. Een volk dat zich extreem ophoopt wanneer ze door één deur moeten. Of mieren. Dat zegt ons, de drieduizend intreestudenten, waarschijnlijk meer.

Van grote groepen krijg ik het Spaans benauwd. Met mijn twintigkoppige intreeweek-club is het buitengewoon gezellig. Iedereen wil vrienden maken, doet zich leuk voor en ouwehoert over hetzelfde. Woonplaats, werk, een kamer. Het onderwerp Amsterdammer zijn, blijft opmerkelijk.

Amsterdammers zijn namelijk arrogant. Zodra ze buiten de Ring komen, vallen ze van de wereld. Dit is hoe de meeste Nederlanders tegen ons aankijken. Het is waar. Ik ben hier geboren en getogen –kan het ook niet helpen- en doe verdomd interessant. ‘Ja, ik woon op de Nieuwmarkt, in het centrum. Nee, niet alle intree activiteiten zijn de moeite waard.’ Gina, houd je kop, doe enthousiast mee en verzet je niet tegen mensen uit Eindhovuh de gekste!! en boeren uit het dorp Bathmen. Want echt, die plaats ligt in de gemeente Deventer.

Alleen heeft God mij vandaag niet lief en straft genadeloos. Alles wat fout kan gaan, gaat fout. Tas kwijt, een fles Optimel over mijn boekenlijst, fietst verdwenen of toch verplaatst?

De officiële opening in Carré maakt echter veel goed. Een toespraak van burgemeester Eberhard van der Laan zorgt voor hard applaus en de grappen van cabaretier Daniël Arends slaan perfect getimed aan. ‘Weet jij waarom Japanners knettergek zijn? Ze hebben stijl schaamhaar en eten rijst met stokjes.’

Dit voelt aan als een ontmaagding, leren fietsen zonder zijwieltjes, in het diepe gegooid worden en verzuipen. Maar hé, wat hebben we te verliezen? 

 

Reacties van lezers

Overige artikelen