Folia.nl weekblad

Dood vogeltje

Je studententijd is de mooiste van je leven, zeggen ze. Daar heb ik tot nu bar weinig van gemerkt. ‘Heb je wel de juiste studie gekozen?’, krijg ik hierop regelmatig naar mijn hoofd geslingerd.
Ja.
Althans, dat denk ik.

Aanvullende literatuur, óh joh, het zijn maar 265 pagina’s, diavoorstellingen vol begrippen en jaartallen, je hebt de stof van maandag nauwelijks begrepen, of ze reiken het dinsdagpakketje al weer aan. Ik heb tijd nodig om kennis te verwerken, dat lijkt mij meer dan menselijk, toch?

Om te ontstressen bestaat er zoiets als yoga. Beste medestudenten: een aanrader.
Op dinsdagavond is het zover. Mijn yogateacher is klein, Indonesisch en oprekbaar als een elastiekje. Ze heeft een spiegelruimte in haar woonkamer. Wat zouden mijn pirouettes, van de tegen-wil-en-dank-zaterdagmorgen-balletklasjes (ik was zes) hier op zijn plaats zijn.
Maar nu geen tijd voor grappen en grollen. We moeten ons openen naar de zon en glimlachen door onze tenen.

Vijf minuten later glimlach ik nog steeds door mijn tenen.
Zijn mijn chakra’s nu geopend?

Gelukkig is daar de volgende test. Het dode vogeltje. Deze gaat als volgt: ga op je rug liggen, til armen en benen negentig graden de lucht in en adem normaal. Denken jullie nu ook aan de veiligheidsmaatregels en luchtmaskers van een Boeing 737-800, of ligt dat volledig aan mij?

Na een uur zijn mijn handen bevroren tot tien graden onder nul, en lig ik bibberend onder een dekentje. Als beloning krijgen we thee, truffelpepernoten en een goed nagesprek. Ik moet toegeven, dit werkt rustgevend, maar bij mij ging er ergens iets fout.

Gina Miroula is 20 en studeert Media en Cultuur

Reacties van lezers

Overige artikelen