Folia.nl weekblad

Sylvia Witteman

Ooit had ik mij voorgenomen nooit zo te worden. Uren in bed stinken, alle kleren verspreid door de slaapkamer. Dagdelen ontbijten, gebruikt servies over het hele laminaat. Dagenlang nutteloos niets doen, elkaar enkel vol verrukking aanstaren. Niet goed voor je sociale leven, niet goed voor je familie. Keihard blijven ontkennen is een optie, maar elke andere levensfactor staat nu eenmaal op een lager pitje, want: je bent verliefd.

Ook mij is het overkomen. Dus staan vriendinnetje lief en ik vanmorgen voor de ingang van Marqt. Want tja.., nu doe je alles samen, zelfs biologische boodschappen. In de supermarkt zwoegt mijn hardwerkende nichtje, wiens naam ik niet kan noemen, anders wordt ze ontslagen. Met alle liefde schuift zij de 100% verse producten ‘voor iets minder’ in mijn plastic tas. Natuurlijk doen we alsof we elkaar niet kennen, glimlachen ‘Goedemiddag’, ‘Dat is dan x euro’, ‘Fijne dag nog verder’ en staan weer op de stoep.

‘Zag je dat Gina?’ ‘Zag ik wat?’ Ik kijk naar de appels in de houten bakken, rood en glimmend. Ik kijk naar de klinkers, vol met kauwgom. Ik kijk naar het meisje naast ons, ze praat geïrriteerd tegen haar metgezel. ‘Nee, binnen, bij de kassa.’

Binnen bij de kassa staat Sylvia Witteman. We bestuderen haar door de winkelruit. In haar zwarte wikkeljurk, laadt ze twee tassen vol. Ze pakt een pinpas en rekent af bij mijn nichtje. Die doet haar ‘Goedemiddag’, ‘Dat is dan x euro’, ‘Fijne dag nog verder’-riedeltje en helpt de volgende klant. Als ik daar gestaan had, had ik heel andere dingen gezegd. Dingen als: ‘Wat maakt een column een goede column?’, ‘Krijg je veel negatief commentaar op je stukken?’ en ‘Lieve Sylvia, ik ben je nieuwe opvolgster. Het spijt me, je hebt nog twee jaar.'

‘Kus me’, zeg ik tegen mijn liefste. ‘Waarom?’ Ik dring aan: ‘Laten we heel heftig zoenen.’ Ze pakt mijn hoofd, duwt haar lippen op de mijne, bijt, likt, pauzeert even en begint opnieuw. Het duurt lang en is innig. Zoals in de film, maar dan beter. Vol overgave. ‘Zo?’ ‘Ja, zo.' Ik knik. Nu heeft Witteman ons vast gezien. Daarom sla ik geen enkele publicatie over. Want als haar gebroken teen inspirerend genoeg materiaal is, liggen wij misschien ook op de ideeënstapel.

Foto: Claire van der Mee

Reacties van lezers

Overige artikelen