Foto: Roy van Ingen (cc, via Flickr)
opinie

Van Aalten | Gewone mannen

Thomas van Aalten,
9 februari 2017 - 08:16

U weet dat het in maatschappelijke debatten vaak over de ‘gewone, hardwerkende Nederlander’ gaat, eenvoudig verkort tot ‘de gewone man’.

De gewone man wordt te pas en te onpas als een gemankeerde pop aangehaald (met zo’n loszittend masker waar de ogen twee gaten zijn, en de mond een fletse grimas oproept – in sommige buurten in Nederland wordt zo’n Abrahampop in de voortuin geplaatst wanneer een man vijftig wordt).

 

Met de gewone man bedoelen ze dan, veronderstel ik, ook de gewone vrouw. Politici slepen de gewone man over de vloer, planten hem in de arena en steken dan een aubade af.

De naald vol testosteron gaat elke ochtend in de aderen, maar eigenlijk weten ze het niet meer

Ik vermoed dat die politici heimelijk verlangen naar een eigen leven als gewone man. Zo zag ik Jan Roos (voorheen verslaggever bij Powned en GeenstijlTV, daarna oppermatroos tijdens het Oekraïne-referendum en sinds kort een wat spartelende voorman van VNL) ooit wat mismoedig met de voeten in het zand bij een strandtent in zijn woonplaats Bergen. Zijn fletse garnalennetje danste in de wind. Roos tuurde naar de horizon. In deze kwetsbare positie had hij iets melancholisch, alsof hij het bulderen voorgoed wilde inruilen voor zacht ruisen.

 

Met Mark Rutte of Geert Wilders is het niet anders. De naald vol testosteron gaat elke ochtend in de aderen, maar eigenlijk weten ze het niet meer. In hun fantasie staan ze op een koele juli-ochtend in de prijsbewuste rij op het vliegveld, op weg naar een all inclusive-vakantie in den vreemde.

 

Ze willen diep in hun hart opstaan en het Binnenhof verlaten. Het licht uitdoen. Het gebouw laten overwoekeren door een agressieve klimop, om er nooit meer terug te keren. Ze verkopen de dure auto, nemen een baan als vertegenwoordiger in waterkoelsystemen en drinken Completa in hun filterkoffie. Als een gewone man.

Lees meer over