Folia.nl weekblad

>Publiek een stuk meer etnisch divers dan doorgaans op de UvA.
>Verdonk: 'Iedereen die mee wil doen kan dat ook.'

Mannen met stropdas en een oortje in bij de deuren, een tv-ploeg van Netwerk met meerdere camera’s, hoewel in de peilingen slechts op een zetel blijkt Rita Verdonk nog steeds een garantie voor publiciteit en opwinding. Afgelopen vrijdag 19 juni ging de aanvoerder van Trots Op Nederland (TON) op de Oudemanhuispoort in debat met jongeren van allochtone en autochtone afkomst. Zij deed dit op uitnodiging van rechtenstudente aan de UvA Melike Cinar. Cinar verklaart: ‘ik wil de kloof tussen allochtone jongeren en autochtone jongeren doorbreken.’
Het aanwezige publiek was etnisch een stuk meer divers dan doorgaans aan de UvA het geval is. Veel moderne goed geklede jongens en meisjes van allochtone afkomst, een enkel hoofddoekje, het was duidelijk te zien dat de organisatie ook had geadverteerd op Turkse en Marokkaanse internetfora. Aan de hand van vier stellingen ging het publiek met elkaar in debat.
Alle stellingen hielden verband met migratie en integratie, en met de politieke plannen van Verdonk. Organisator Cinar is zich bewust van de gevoeligheden van het onderwerp: ‘Laten we elkaar niet gaan beledigen.’ Dit blijkt geen overbodige raad want halverwege het debat raakt de sfeer zo oververhit dat een Marokkaanse jongen van zitplaats verandert. Een autochtone man naast hem riep ‘Terug naar de Middeleeuwen’, verwijzend naar de Islam, en zei tegen de jongen dat hij blij zou zijn als hij wegging uit Nederland. Dat was hij zelf ook meldde hij eerder in het debat, toen hij zei: ‘na mijn studie ben ik weg,’ maar zulke bijval was hem niet welgevallig. Verdonk was niet gevoelig voor zijn beklag: ‘Dat is niet aardig van die man, maar hij mag het zeggen.’ De man in kwestie haalde zich vervolgens de hoon van de zaal op de hals door in de microfoon te vragen aan Verdonk: ‘mag ik uw beveiliging lenen?’
Verdonk herhaalde meermalen dat iedereen die mee wil doen aan (Trots Op) Nederland wat haar betreft welkom is, maar de zaal had daar vraagtekens bij. Een Turks-Nederlandse jongen vroeg: ‘Ik ben trots op Nederland, ik wil meedoen, maar als ik op de website van TON kijk zie ik staan dat mensen met een dubbele nationaliteit zijn uitgesloten van de kieslijst.’ Verdonk kan niet verder gaan dan de jongen te zeggen dat hij wel bij TON kan, maar inderdaad niet op de lijst. Wat er zo erg is aan het hebben van dubbele nationaliteit blijft onduidelijk. Verdonk: ‘je kunt maar aan een land loyaal zijn.’ Enkele tientallen mensen uit de zaal blijken er een tweede nationaliteit op na te houden, velen omdat zij in hun ‘thuisland’ begraven willen worden. Dat kan geen reden zijn volgens Verdonk: ‘een nationaliteit kies je niet uit praktische overwegingen.’
De inmenging van de Marokkaanse overheid met het leven van Nederlandse Marokkanen is ook onderwerp van een stelling. De beruchte namenlijst waarvan Marokkaanse ouders een naam moeten kiezen als zij willen dat hun kind een Marokkaans paspoort krijgt blijkt het meest tot de verbeelding sprekende voorbeeld. Maar niet iedereen ziet het probleem, een meisje getooid met kleurige hoofddoek: ‘luister eens mevrouw Rita, ik zal mijn kind nooit een Nederlandse naam geven.’ Verdonk zou dat waarschijnlijk wel doen in haar positie, want op de vraag of zij haar ‘oude cultuur zou wissen en opnieuw beginnen’ als ze naar Turkije zou emigreren antwoordt zij: ‘Ja, dat zou ik doen.’ De zaal reageert met een uitroep van ongeloof.(HvdM)