Folia.nl weekblad

> Geïmplanteerde elektrode houdt hersengebied in bedwang.
> Bij helft patiënten nam ernst dwangstoornis flink af.

Mensen met een ernstige dwangstoornis kunnen veel baat hebben bij geïmplanteerde elektroden die hun hersenen stimuleren. Dat blijkt uit onderzoek van Damiaan Denys, hoogleraar psychiatrie bij het AMC. Een dwangstoornis, of  zoals het officieel heet obsessieve compulsieve stoornis, houdt in dat iemand van zichzelf dwangmatig bepaalde handelingen moet verrichten. Mensen met een ernstige vorm van deze stoornis zijn per dag vaak uren kwijt met obsessieve taken, zoals vele malen per dag volgens een bepaalde routine hun handen wassen. Van de zestien patiënten die Denys behandelde verdwenen bij zes patiënten de dwangklachten vrijwel volledig, en bij nog eens drie nam de ernst van de klachten met de helft af.

De techniek die Denys toepaste heet deep brain stimulation (DBS). Hierbij worden elektroden in de hersenen geïmplanteerd die functioneren als een soort pacemaker. Wanneer het hersengebied waar ze in zitten een hoge activiteit vertoont, geven de elektroden prikkels af waardoor deze activiteit geremd wordt. De nu uitgevoerde studie is, ondanks het relatief lage aantal patiënten, toch wereldwijd de grootste studie naar effecten van DBS tot nu toe.

Bij de patiënten van Denys bij wie de therapie aansloeg, gebeurde dit al snel na de implantatie. De belangrijkste bijwerking bleek te zijn dat patiënten een euforisch gevoel ervoeren en prikkelbaarder werden. Maar dit effect verdween binnen een week tot tien dagen. Of de therapie wel of niet aansloeg, leek samen te hangen met de precieze aard van de dwangstoornis. Denys: ‘Vooral bij patiënten die last hebben van stoornissen zoals smetvrees en angstgebonden dwangklachten werkt de hersenstimulatie goed. Minder effect heeft de behandeling bij perfectionistische patiënten met bijvoorbeeld een obsessie voor symmetrie.’ (NB)