Folia.nl weekblad

>De werkeloosheid onder volwassenen die kanker hebben gehad is wereldwijd bijna veertig procent hoger dan onder volwassenen die geen kanker hebben gehad.
>AMC doet onderzoek onder 20.000 volwassen ex-kankerpatiënten en publiceert morgen de resultaten in het Amerikaanse wetenschappelijk tijdschrift Jama.

Volwassenen die hersteld zijn van kanker blijven vaak fysieke of psychische hinder van hun ziekte ondervinden. Dat ook hun kansen op de arbeidsmarkt slinken, blijkt uit het onderzoek van psycholoog Angela de Boer, werkzaam bij het Coronel Instituut van het AMC. In samenwerking met collega’s van het Finse Instituut voor Arbeid en Gezondheid, analyseerde De Boer de resultaten van zesendertig internationale studies - uitgevoerd tussen 1966 en 2008 - met gegevens van in totaal 20.000 volwassen ex-kankerpatiënten en bijna 160.000 geen kanker gehad hebbende volwassenen.
Overlevers van kanker hebben anderhalf keer zo vaak geen baan als hun gezonde leeftijdgenoten, zo blijkt. Verschillen tussen landen onderling of tussen Europa en de Verenigde Staten kon De Boer niet vaststellen. In Nederland krijgen elk jaar ongeveer 14.000 werknemers de diagnose kanker. Gemiddeld keert zo’n vijfenzestig procent anderhalf jaar na de diagnose en behandeling weer terug naar het eigen werk of heeft een andere baan. Vijfendertig procent slaagt daar niet in en raakt werkloos.
Leeftijd blijkt op het risico om werkeloos te worden geen noemenswaardige invloed te hebben. Wel maakt het uit welke soort kanker iemand heeft gehad. Wie aan bloed-, prostaat- of zaadbalkanker heeft geleden, loopt hooguit een licht verhoogd risico op werkeloosheid, maar patiënten die hersteld zijn van borstkanker of een ander gynaecologische kanker blijven veel vaker verstoken van een baan en van werkhervatting. Hetzelfde geldt voor patiënten die zijn hersteld van maag-, darm-, of leverkanker. Volgens De Boer vallen deze verschillen deels te verklaren uit het feit dat die laatste vormen van kanker een blijvend effect hebben op het functioneren zoals vermoeidheid, verminderde concentratie en aandacht. De Boer: ‘Kwalitatieve studies laten zien dat het proces van werkhervatting lang niet altijd probleemloos verloopt, maar ze maken ook duidelijk dat veel ex-patiënten bij de terugkeer naar werk te weinig begeleiding van de artsen krijgen. Een betere ondersteuning, bijvoorbeeld door werkproblemen al tijdens de behandeling te bespreken, kan de werkhervatting zeker positief beïnvloeden. De werkgever moet dan wel zorg dragen voor werkaanpassingen tijdens en na de behandeling. (DW)