Folia.nl weekblad

>Ze werd in de afgelopen jaren het gezicht van de noodhulp: directeur Tineke Ceelen van Stichting Vluchteling.
>Gisteren sprak ze in de UB over haar nieuwe boek Hier en daar een crisis.

Hulpverleners staan soms voor ‘duivelse dilemma’s’, zei Tineke Ceelen, directeur van Stichting Vluchteling, gisteravond tijdens een debatavond in de UB naar aanleiding van haar nieuwe boek Hier en daar een crisis. ‘Ik heb dit boek geschreven om duidelijk te maken waarom hulpverleners soms in een duur hotel of dure auto zitten. Soms moet je keuzes maken, bijvoorbeeld voor je eigen veiligheid. Uiteraard gaan er dingen fout, maar er gaat ook veel goed.’

Al ruim twintig jaar reist antropoloog Ceelen de wereld rond. Daarbij komt ze niet op de makkelijkste plekken. Zo reisde ze op haar vijfentwintigste alleen door Somalië. ‘Maar dat land is tegenwoordig te onveilig.’ Afgelopen jaar zat ze met haar team in Irak. ‘Een moeilijk land om hulp te verlenen omdat er steeds het gevaar is van bom- en zelfmoordaanslagen en ontvoeringen.’ Om die reden hebben de meeste organisaties een streng veiligheidsbeleid. ‘Geweld vereist nu eenmaal controle en contact met andere instanties zoals de VN. Dan hoop je maar dat je het juiste besluit neemt.’ Ceelen benadrukte het belang van de media. ‘Die zorgen ervoor dat rampen gaan leven. Zonder media is een ramp geen ramp.’
Vluchtelingen reageren soms ondankbaar, zegt Ceelen. ‘Zo sprak ik in Irak eens een man die woedend was op ons. Hij had jarenlang als taxichauffeur gewerkt en kon daardoor zijn eigen gezin onderhouden. Nu was hij opeens afhankelijk van onze hulp.’ Op de vraag of ons geld goed besteed wordt, reageerde ze kortaf. ‘Je moet een hulporganisatie altijd eerst checken, bijvoorbeeld door haar financiële jaarverslag te bekijken. Als de organisatie transparant werkt, kun je ervan uitgaan dat ze in orde is.’ Openheid is volgens Ceelen de sleutel tot het goed terecht komen van hulp. Dat vluchtelingenhulp geen effect zou sorteren gelooft ze niet. ‘Anders was ik al gestopt. We maken deze wereld samen en dragen allemaal de verantwoordelijkheid voor een goed leven. En zolang er geld beschikbaar is voor vluchtelingenhulp, blijven we hulp geven. Wie twijfelt aan de noodzaak Haïti te helpen zou ik willen zeggen: Ga zelf eens in die shit in Haïti zitten.’ (Natascha Pelgrom)